پایان نامه درباره استان اصفهان، نفت و گاز، توسعه خود

دانلود پایان نامه

به ترتیب با حداقل خطای میانگین مربعات خطا (130RMSE) برابر 49/1 و 88/11 مقدار دبی متوسط ماهانه را پیش‌بینی کرده است.

اصغری مقدم و همکاران (1387) در مطالعه‌ای از شبکه‌های عصبی مصنوعی و فرمول تجربی ارائه شده برای تعیین تعداد گره‌های میانی جهت تهیه مدل پیش‌بینی بارش دشت تبریز استفاده نمودند. در این مدل سازی از 6 ساختار مختلف شبکه‌های عصبی مصنوعی استفاده شده است. بر اساس نتایج به دست آمده بهترین مدل از یک شبکه پیشرو با شش گره ورودی، یک گره خروجی، یک لایه میانی و الگوریتم لیوینبرگ مارکواردت (LM)131 حاصل شده است. همچنین نتایج نشان داده که با افزایش گره‌های میانی تا حد بهینه آن و نیز افزایش تعداد داده‌های ورودی مدل کارایی بالاتری خواهد داشت.

استاد علی عسکری (1388) در مطالعه‌ای به پیش‌بینی باران موثر با استفاده از شبکه‌های عصبی مصنوعی پرداخته و نتایج شبکه عصبی مصنوعی را با الگوی رگرسیونی بصورت نمایی بر مبنای مشاهدات میدانی مقایسه نمود که نتیجه آن بیانگر دقت بیشتر الگوهای ریاضی و طبیعی (شبکه‌های عصبی مصنوعی) نسبت به الگوهای ریاضی محض (رگرسیون) بوده است.

واسکوئز و همکاران (2002) بهینه‌سازی تخلیه فاضلاب‌ها را به آبهای سطحی با در نظر گرفتن آنالیز عدم قطعیت به روش الگوریتم ژنتیک انجام دادند. مقادیر انتخابی آنها برای جمعیت اولیه، ضریب ترکیب و ضریب جهش به ترتیب 10، 75/0 و 02/0 بود و در نهایت دریافتند که حساس‌ترین ضریب، ضریب تنفس132 بوده است.

چو و همکاران (2004) مدل‌سازی و بهینه‌سازی کیفی رودخانه یانگسن را نسبت به اثر فلزات سنگین ناشی از شهر کوانجو در این رودخانه مورد بررسی قرار دادند. در این تحقیق که در کشور کره جنوبی انجام شده از روش الگوریتم ژنتیک برای کمینه نمودن هزینه تصفیه استفاده شده است. نتایج تحقیق عدد 90 را برای تعداد جمعیت اولیه، 8/0 برای ضریب ترکیب و 01/0 برای ضریب جهش نشان داده است.

3-1 معرفی منطقه مورد مطالعه (استان اصفهان)
3-2 انتخاب داده‌های پایه‌ای
3-3 مراحل تهیه شبکه عصبی مصنوعی
3-4 بهینه‌سازی با الگوریتم ژنتیک

3-1 معرفی منطقه مورد مطالعه (استان اصفهان)

3-1-1 جغرافیا و خصوصیات استان اصفهان
استان اصفهان با وسعتی حدود 106179 کیلومتر مربع, بین 30 درجه و 42 دقیقه تا 34 درجه و 30 دقیقه عرض شمالی و 49 درجه و 36 دقیقه تا 55 درجه و 32 دقیقه طول شرقی در مرکز ایران و در ناحیه خشک و نیمه خشک قرار دارد شکل (3-1). ارتفاع مناطق مختلف استان از کمتر از 500 متر در شرق تا بیش از 4000 متر در غرب متغیر می‌باشد. میزان بارندگی سالانه از 60 تا 1300 میلیمتر متغیر است که بیشترین بارندگی در مناطق مرتفع غربی و کمترین آن در نقاط کم ارتفاع و گرم شرق استان رخ می‌دهد [24]. البته در چند سال اخیر این استان با خشکسالی شدید مواجه گردیده است. آب مورد نیاز برای آشامیدن، بخش کشاورزی و صنعت در این استان از آبهای سطحی و زیرزمینی می‌باشد [26].

شکل (3-1) موقعیت استان اصفهان در نقشه کلی ایران

استان اصفهان با استانهای دهگانه همسایگی دارد ، از شمال به استان های مرکزی و سمنان از جنوب به استانهای فارس و کهکیلویه و بویر احمد از مشرق با استانهای یزد و خراسان و از مغرب به استانهای خوزستان و چهارمحال و بختیاری و لرستان محدود می شود شکل (3-2). از نظر وسعت, بعد از استانهای کرمان, سیستان و بلوچستان و فارس در رتبه چهارم قرار دارد. از مساحت کل استان، مساحتی حدود ده هزار کیلومترمربع را شن های روان و تپه های شنی و ریگزارهای ثابت و متحرک تشکیل می دهد، بطوری که محدوده وسیعی در شرق و شمال شرق استان و اطراف گاوخونی از ریگزارهای کوچک و بزرگی پوشانده شده است. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری این استان شامل 21 شهرستان، 90 شهر، 44 بخش و 123 دهستان می باشد (شکل 3-3) و مرکز آن شهر تاریخی اصفهان است [24].

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه درموردجبران خسارت

شکل (3-2) نقشه موقعیت استان اصفهان نسبت به استانهای همجوار

3-1-2 زمین شناسی استان اصفهان
بخش‌های مختلف کشور در طول زمان به دلیل تفاوت در روند تشکیل آنها، ویژگی‌های زمین شناسی متفاوتی نسبت به هم پیدا کرده و از هم متمایز می‌باشند. لذا هر منطقه ساختمانی که دارای وضع تکتونیکی، تاریخچه ساختمانی و رسوبی متفاوتی می‌باشد باید جداگانه مورد بحث قرار گیرد. منطقه مورد مطالعه بخشی از استان اصفهان می‌باشد که از نظر تاریخچه ساختمانی شباهت زیادی به ایران مرکزی داشته و دگر شیب‌های شدید دوران‌های مزوزوئیک و سنوزوئیک ایران مرکزی کم و بیش در این منطقه نیز دیده می‌شود. پیگیری و شناخت کلی رسوبات و تشکیلات زمین شناسی منطقه مزبور بر اساس ردیف سنی از دوران ماقبل تاریخ تا کنون ارائه می‌گردد.

شکل (3-3) نقشه موقعیت شهرستانهای استان اصفهان

دوران پر کامبرین
ایران طی دوران پرکامبرین حداقل تحت دو فاز دگرگونی قرار گرفته و پی سنگ اصلی آن ریخته شده است. این پی سنگ در نقاط محدودی نظیر ساغند، غرب زنجان، تکاب، ارومیه، مهاباد، مریوان، کاشمر، جندق، ترود، اسفندقه حاجی آباد گلپایگان، گرگان و ماسوله بیرون زدگی دارد. در زاگرس نیز این پی سنگ به صورت گنبدهای نمکی در سطح دیده می‌شود. پی سنگ دوران پرکامبرین ایران مرکزی از سنگ‌های زیر
تشکیل شده است :
1- سری‌های دگرگون منطقه گلپایگان و موته
2- سنگ‌های آذرین داخل سری‌های دگرگون
3- سازند کهر که از کهن‌ترین سری‌های غیر دگرگون شمال موته و محلات است
4- سازند ائوکامبرین سلطانیه در شمال میمه و مورچه خورت
5- سازند زاگون که روی تشکیلات سلطانیه قرار می‌گیرد

دوران پالئوزوئیک
رسوب گذاری دوران اول در ایران با رخساره‌های قاره ای نظیر ماسه سنگ قرمز آغاز و با کوارتزیت سفید رنگ ادامه یافته و در کامبرین پایانی (بالایی) لایه‌هایی از دولومیت، شیل، آهک روی ماسه سنگ را می‌پوشاند. پس از اینفراکامبرین به دلیل حاکم بودن شرایط دریایی کم عمق و یکنواخت تادونین زیرین شواهد چینه شناسی خاصی دیده نمی‌شود. سازندهای عمده ای که از این دوران در عرصه ایران مرکزی دیده می‌شود عبارتند از :سازند لالون در جنوب ابیانه، سازند میلاد در بخش مرکزی منطقه و شمال موته و محلات.

دوران مزوزوئیک
فعالیت‌های مهمی از قبیل چین خوردگی، دگرشیبی، دگرگونی و ماگماتیسم طی دوران دوم در ایران رخ داده که منجر به اتفاقات زیر شده است :
– اتصال ایران به اورازی که به احتمال زیاد در تراس میانی اتفاق افتاده است.
– حوضه‌های رسوبی کپه داغ و زاگرس تشکیل شده و به حداکثر توسعه خود رسید.
– حوضه‌های زغال سنگ ایران در شرایط آب و هوای گرم این دوران تکوین یافت.
– پوسته قاره ای ایران دچار شکستگی‌های عمیق شد و در طول آنها اقیانوس تشکیل شد.
– سیمای مرفوتکتونیک فعلی ایران ترسیم شد.
سازندهای اصلی این دوران عبارتند از : سازند شتری از جنس دولومیت، آهک و گچ واقع در اطراف زفره تا قمصر کاشان و برزک، سازند نایبند از جنس شیل و ماسه سنگ در شیب جنوبی رشته کوه کرکس و شمال اصفهان تا میمه و موته، سازند شمشک از جنس شیل، ماسه سنگ و زغال که همراه با سازند نایبند از زفره تا محلات وسعت زیادی از منطقه مورد مطالعه را می‌پوشاند. در بیشتر نقاط بر روی این سازندها رسوبات آهکی کرتاسه به صورت کلاهکی قرار گرفته است. این رسوبات از قاعده به طرف بالاتر از واحدهای مجزا و متفاوتی به قرار زیر تشکیل شده‌اند که نقطه به نقطه از نظر تعداد واحدها و ضخامت لایه‌ها با هم تفاوت دارند [12].
1- رسوبات کنگ لومرایی بنفش و ماسه سنگ قرمز رنگ قاعده کرتاسه
2- رسوبات دولومیتی زرد تا صورتی رنگ
3- لایه آهک ماسیف اربیتولین دار
4- واحد شیلی مارنی زردرنگ
5- آهک اربیتولین دار
6- آهک‌های سیلیسی خاکستری بسیار تیره تا سیاه
7- لایه شیل خاکستری
8- آهک ماسه ای خاکستری تا سبزرنگ
9- آهک‌های پلاژیک خاکستری روشن

مطلب مشابه :  پایان نامه با واژگان کلیدیشهرستان فومن، خدمات گردشگری، استان گیلان، صنایع دستی

دوران سنوزوئیک (ترشیاری)
دوران سوم، دوران فعالیت ماگمایی در ایران می‌باشد. اثرات آن در سراسر کشور بجز زاگرس و کپه داغ دیده می‌شود. ذخایر عظیم نفت و گاز در مناطق دور از فعالیت ماگمایی در این دوران تکوین یافته‌اند. عمده رسوبات تبخیری-آواری این دوران در قالب سازندهای قرمز تحتانی در اطراف مراوند و شمال جوشقان، سازند قم در شمال میمه و نزدیکی دلیجان و سازند قرمز فوقانی روی یا کنار سازند قم دیده می‌شوند. بر اثر نفوذ ماگما در دوره ائوسن به داخل نهشته‌های قبلی، آنها را دگرگون نموده که آثار آنها به صورت بیرون زدگی‌هایی در کوه مارفیون، قهرود، کلمل وشمال زفره دیده می‌شود.

دوران چهارم (کواترنر)
نهشته‌های کواترنر به ترتیب اهمیت و گسترش به واحدهای زیر تقسیم می‌شوند.
1- رسوبات آبرفتی
2- رسوبات تبخیری و کویری
3- رسوبات بادی
4- رسوبات دریایی و ماسه ای ساحلی
5- سنگ‌های آتشفشانی
6- واریزه‌ها و زمین لغزه‌ها
7- رسوبات وآثار یخچالی
8- تراورتن
در منطقه مورد مطالعه در استان اصفهان از انواع رسوبات یاد شده فقط رسوبات آبرفتی گسترش زیادی داشته و مقدار خیلی کمی نیز تراورتن در اطراف طرق دیده می‌شود. رسوبات آبرفتی این دوران به اشکال زیر دیده می‌شوند.
1- تراسها و فلات‌های قدیمی و مرتفع که عمدتاً دارای قلوه سنگ‌های درشت و گرد و به صورت تپه‌هایی پهن یا باریک به موازات جهت جریان کلی آب در منطقه دیده می‌شوند.
2- تراس‌های با ارتفاع متوسط و جدیدتر که به صورت لکه‌های کوچک در سطح منطقه پراکنده‌اند و تراس‌های جوان و کم ارتفاع که حدود 90 درصد آبرفت‌های این دوران را تشکیل داده‌اند.
مهم‌ترین آبرفت‌های فوق الذکر، دشت رسوبی زاینده رود می‌باشد که رودشت تا گاوخونی بخش قابل توجه آن می‌باشد و در منتهی الیه حوزه آبخیز رودخانه زاینده رود واقع بوده و پروسه‌های آبی و بادی که بر تشکیلات این منطقه اثر می‌گذارند به طور غیر مستقیم در تشکیل خاک‌های این منطقه مؤثر هستند.

3-1-3 کشاورزی در استان اصفهان
طبق سالنامه آماری سال 1382 مساحت زمین‌ها با کاربری کشاورزی در سطح استان مطابق جدول (3-1) می‌باشد [26] که نشان دهنده اهمیت کشاورزی به خصوص کشت آبی در استان می‌باشد.

جدول 3 – 1 مساحت زمین‌های کشاورزی در سطح استان اصفهان [26]
مساحت (هکتار)
نوع کشت از لحاظ آبیاری
نوع کاربری

کشت دیم
کشت آبی

226336
26039
200297
زراعی
42871
482
42389
باغ و قلمستان
154651
24638
130013
آیش
423858
51159
372699
جمع کل

3-1-4 وضعیت منابع آب زیرزمینی استان اصفهان
استان اصفهان یکی از استان‌های کم آب ایران است, آب استان اصفهان از طریق منابع آب‌های سطحی، مث
ل رودها و آب‌های زیرزمینی، یعنی چاه‌های عمیق و نیمه عمیق، چشمه‌ها و قنات‌ها، تأمین می‌شود. کل آب قابل بهره‌برداری از این منابع، 7225 میلیون‌ مترمکعب است که حدود 90 درصد آن برای کشاورزی و بقیه آن برای آشامیدن، فضای سبز و صنایع مصرف می‌شود.
منابع آب‌های زیرزمینی استان اصفهان, شامل منابع زیرزمینی آب در مناطق و دشت‌های واقع در حوضه‌های آبریز کارون، دز، کویرسیاه کوه، مرکزی، گاوخونی و دق سرخ است.
از کل میزان آب‌های زیرزمینی تخلیه شده در استان، سالانه 4575 میلیون مترمکعب (32/96 درصد) برای جمعیت استان اصفهان، ‌در سال 1385، 4599172 نفر است.
طبق سالنامه آماری سال 1387 وضعیت منابع آب زیرزمینی سطح استان در سال‌های آبی 80 تا 87 مطابق جدول (3-2) می‌باشد. ارقام تخلیه آب بر حسب میلیون مترمکعب می‌باشد.

جدول 3 – 2 وضعیت منابع آب زیرزمینی سطح استان [26]
جمع تخلیه منابع آب زیرزمینی
چشمه
قنات
چاه نیمه عمیق
چاه عمیق
سال

Author: mitra7--javid

دیدگاهتان را بنویسید