منابع پایان نامه ارشد درمورد بهبود عملکرد، مصرف مواد

با گروه شاهد در 10 روزگی کاهش داد (اسپرینگ و همکاران، 2000). در حضور مانان الیگوساکارید پاتوژنهای گرم منفی ویژه مانوز تیپ 1 مژکدار، به جای حمله به سلولهای پوششی روده به مانان الیگوساکارید متصل میشوند و بدون تشکیل کلنی از میان روده عبور میکنند (اوفک و همکاران، 1977).
2-2-4- اثر پریبیوتیکها بر میزان کلسترول سرم
پریبیوتیکها نیز به سبب تقویت پروبیوتیکها میتوانند در کاهش کلسترول نقش خود را ایفا نمایند. کاهش در سطح کلسترول میتواند به سبب جذب کلسترول توسط لاکتوباسیلوسها باشد و مکمل پریبیوتیک میتواند تعداد لاکتوباسیلوسها را افزایش دهد. لاکتوباسیلها قادر به الحاق کلسترول به داخل غشا سلول ارگانیسم هستند، بنابراین کلسترول جذب شده در سیستم کاهش می یابد (گایلیلند و همکارن، 1985). در آزمایش رابو (2009) که با تغذیه پریبیوتیکها در جیره جوجههای گوشتی انجام شد، مشخص گردید که جوجههای تغذیه شده با پروتئین کمتر از حد نیاز و مکمل سازی شده با پریبیوتیک در مقایسه با تیمار متعادل پروتئین و تیمار بدون پریبیوتیک سطح کلسترول سرم کمتری را نشان دادند. نتایج آزمایش آنها با نتایج حاصل از مطالعه محققین قبلی (یوسریزال و چن، 2003؛ کاننام و همکاران، 2005) یکسان بود. پریبیوتیکها با تقویت رشد اسپرژیلوس اریزا میتوانند سبب کاهش کلسترول سرم گردند (هاج جج و همکاران، 2005). آسپرژیلوس اریزا میتواند سبب مهار آنزیمها به عنوان مثال 3 هیدروکسی- 3 متیل گلوتاریل- کوآنزیم آ شده، در نتیجه سبب کاهش سنتز کلسترول در کبد میشود (لی و همکاران، 2006). زیرا این آنزیم یکی از آنزیمهای کلیدی مسیر سنتز کلسترول در کبد میباشد. بیان شده که مهار 5 درصدی 3 هیدروکسی- 3 متیل گلوتاریل- کوآنزیم آ، کلسترول سرم طیور را تا 2 درصد کاهش میدهد (کاس و همکاران، 1995). یوسریزال و چن (2003) با تغذیه بتافروکتان (به عنوان پری بیوتیک) درجیره جوجههای گوشتی موفق به کاهش معنیدار کلسترول در مقایسه با گروه شاهد شدند. کاننام و همکاران (2005) گزارش نمودند که استفاده از مانان الیگوساکارید ها در جیره جوجههای گوشتی میزان کلسترول و تریگلیسیرید خون را در مقایسه با تیمار شاهد، به طور معنیداری کاهش میدهد. مانان الیگوساکاریدها به طور قابل توجهی به عنوان سوبسترای باکتریهای تولید کننده اسید لاکتیک نظیر لاکتوباسیلوس و بیفیدوباکتر به کار میرود (وانلو، 2004). کاهش در کلسترول سرم میتواند در نتیجه تحریک رشد این باکتریها باشد.
2-2-5- اثر پریبیوتیکها بر مرفولوژی روده
سطح جذب مواد مغذی در روده کوچک که جایگاه اصلی جذب مواد مغذی است به طول ویلیها بستگی دارد. ویلیهای کوچکتر به همراه کریپتهای عمیقتر منجر به جذب ضعیفتر مواد مغذی، افزایش ترشحات دستگاه گوارش، اسهال، کاهش مقاومت به بیماریها و به طور کلی کاهش عملکرد پرنده میشوند (ژا و همکاران، 2003). نشان داده شده است که ارتفاع ویلیها و عمق کریپتهای ایلئوم تحتانی در جوجههای گوشتی با تغذیه فروکتان الیگوساکارید (سانمز و ارن، 1999؛ ژا و همکاران، 2003) و مانان الیگوساکارید (آیجی و همکاران، 2001) افزایش یافته است. کاربرد مانان الیگوساکاریدها در جیره جوجههای گوشتی به طور معنیداری افزایش ارتفاع ویلیها و تعداد سلولهای گابلت در روده کوچک را سبب گردید، هر چند که عمق ویلیها و ضخامت لایه عضلانی و موکوسی تحت تأثیر قرار نگرفت (بارهو وهمکاران، 2007).
به طور کلی این فرضیه وجود دارد که افزایش ارتفاع ویلیها سبب افزایش هضم و جذب در روده به سبب افزایش سطح جذب و سیستم انتقال مواد مغذی میگردد. بنا به نظریه هامپسون (1986) کاهش در اندازه ویلیها سطح فعال جذب در روده را کاهش داده و افزایش در عمق کریپتها سبب کاهش فعالیت آنزیمهایی میشود که از ویلیها ترشح میشوند. گزارش شده که مانان الیگوساکارید نسبت پروتئین به DNA را در موکوسای ایلئوم فوقانی جوجههای گوشتی به طور معنی داری افزایش داده است و به همان اندازه آنزیمهای مالتاز، لوسین آمینوپپتیداز و آلکالین فسفاتاز افزایش یافته است (آیجی و همکاران، 2001). جذب کربوهیدراتها و پروتئینها در لایه زیرین ویلیها که کاپیلاری نامیده میشود صورت میگیرد. نشان داده شده است که تغذیه پروبیوتیکها سطح این لایه و ضخامت لایه لامینای دوازدهه را افزایش داده و به جذب بیشتر مواد مغذی منجر میشود (سانمز و همکاران، 1995). نیاز انرژی و پروتئین برای نگهداری دستگاه گوارش در مقایسه با سایر ارگانها بیشتر است. جوجهای با رشد سریع حدود 12 درصد از پروتئین سنتز شده روزانه را به نیاز دستگاه گوارش اختصاص میدهد (آنونینوس، 1999).
2-2-6- اثر پریبیوتیکها بر آلودگیهای محیطی
نیتروژن و فسفر دو مادهای هستند که در آلودگیهای محیطی نقش اساسی دارند. جلوگیری از ایجاد مقاومت دارویی در انسان و دام، بهبود سلامتی روده کوچک و افزایش قابلیت هضم فسفر جیره از اهداف اصلی افزودن پریبیوتیکها در جیره طیور است. افزایش هضم و جذب مواد مغذی در نتیجه این مواد، سبب کاهش دفع نیتروژن و فسفر در محیط شده و بنابراین آلودگیهای محیطی را کاهش میدهد (هانگ و همکاران، 2005).
2-3- پروبیوتیکها
کاربرد آنتیبیوتیکها در جیره طیور جهت اهداف درمانی به دلیل امکان باقی ماندن آنها در گوشت و سایر تولیدات آنها و توسعه جمعیت باکتریایی مقاوم در بدن انسان نامطلوب است. در اروپا کاربرد آنتیبیوتیکها به عنوان محرک رشد در جیره طیور محدود شده است. با حذف آنتیبیوتیکها از جیره طیور میزان شیوع بیماری های باکتریایی و مرگ و میر ناشی از آنها بالا رفت و این امر محققین را بر آن داشت تا جایگزینهای مناسبی برای آنتیبیوتیکها پیدا نمایند، تا ضمن کاهش تلفات ناشی از این بیماریها، مضرات آنتیبیوتیکها را نیز نداشته باشند. پروبیوتیکها یکی از این مواد هستند که به طور جدی به عنوان جایگزین مناسبی جهت آنتیبیوتیکها یاد شدهاند، هرچند که استفاده از باکتریهای زنده با خاصیت پروبیوتیکی سابقه بسیار طولانی دارد، و استفاده از شیر تخمیر شده به عنوان یک پروبیوتیک به 2500 سال قبل از میلاد مسیح بر میگردد. ولی نقش مثبت عدهای از باکتریها در مبحث سلامت، برای اولین بار توسط یک دانشمند روسی معروف به پدر ایمن‌شناسی نوین و برندهی جایزهی نوبل، به نام متچینکوف در اوایل قرن بیستم مطرح گردید. او معتقد بود که این امکان وجود دارد که فلور میکروبی روده را با تجویز میکروبهای شناخته شدهی مفید، در مقابل میکروبهای مضر، تقویت و مورد حمایت قرار داد.
2-3-1- تعریف پروبیوتیک
واژه‌? پروبیوتیک، کلمهای یونانی به معنای “برای زندگی” است. این اصصلاح اولین بار توسط لی لی و استیل ول در سال 1965 در تشریح تقویت کنندگی اثر یک میکروارگانیسم روی رشد میکروارگانیسمهای دیگر استفاده شد. برای عبارت پروبیوتیک که معادل آن زیست یار میباشد تعاریف متعددی ارائه شده است، که چند نمونه از تعاریف آن در زیر بیان شده است:
1- در تعریف اولیه پروبیوتیک توسط لی لی و استیل (1965) به موادی که توسط میکروارگانیسمها تولید شده و رشد میکروارگانیسمهای دیگری را تحریک میکنند پروبیوتیک می گویند.
2- پارکر (1974) پروبیوتیکها را به این صورت معنی کرد: ارگانیسمها و موادی که تعادل میکروبی روده را تحت تأثیر قرار میدهند پروبیوتیک نام دارند.
3- فولر (1989) مکملهای غذایی را که با ایجاد تعادل میکروبی در روده اثرات سودمندی برای میزبان دارند، پروبیوتیک میداند و همین تعریف نیز توسط کمیته اروپایی در هنگام ارزیابی محصولات پروبیوتیکی پذیرفته شده است.
4- گرام و همکاران (1999) مکملهای میکروبی زنده، که اثرات سودمندی را بر حیوان میزبان از طریق بهبود تعادل میکروبیاش اعمال مینمایند را، پروبیوتیک میدانند.
2-3-2- مکانیسم عمل پروبیوتیکها
مهمترین ویژگی پروبیوتیکها این است که ضمن کاهش بیماری و بهبود ضریب تبدیل غذایی در طیور هیچ گونه باقیمانده بافتی نداشته و مقاومت میکروبی ایجاد نمیکنند. این مواد میکروارگانیسمهای زندهای هستند که نه از طریق نابودسازی میکروارگانیسمهای موجود بلکه با ایجاد و یا تقویت میکروارگانیسمهای مفید موجود در دستگاه گوارش موجبات حفظ سلامتی و یا افزایش میزان رشد در طیور و انسان را فراهم میآورند. همچنین پروبیوتیکها نه تنها به عنوان محرک رشد بلکه برای تحریک دستگاه ایمنی و پیشگیری از ابتلاء به بسیاری از بیماریها به کار گرفته می شوند. پروبیوتیکها علیرغم عوامل ضدمیکروبی سنتتیک که از یک روش اثر خود را اعمال مینمایند، دارای مکانیسمهای مختلف و متنوعی میباشند که تأثیر پذیری و دوام اثر آنها را برای میزبان چند برابر نموده است. هرچند که نحوه اثر پروبیوتیکها تاکنون به طور دقیقی مشخص نشده است ولی تصور میشود، پروبیوتیکها از سه طریق اثرات مفید خود را بر میزبان اعمال میکنند:
1- اثر مستقیم بر تعداد جمعیت باکتریها:
الف- تولید ترکیبات ضد باکتریایی نظیر اسیدهای آلی(اسید لاکتیک)، اسیدهای چرب فرار (اسیدهای استیک، پروپیونیک و بوتیریک)، اتانول، دی استیل، استن، اسید لاکتیک، 2 و 3- بوتان دی ال، استالدئید، اسید بنزوئیک و گلیکولیپیدهای با فعالیت بیولوژیک قوی میباشند. این مواد با اثر ممانعت کنندگی از رشد سایر میکروارگانیسمهای واقع در محیط پروبیوتیکها به دلیل اسیدی کردن روده، در دفاع غیر اختصاصی اهمیت دارند (گورباچ، 1990).
ب- خنثی سازی سموم حاصل از میکروبهای بیماریزا (مانند اثر خنثی سازی لاکتوباسیلوس بولگاریکوس بر روی انتروکوکوس آزاد شده از کلی فرمها، اتصال سویه باکتری لاکتوباسیلوس رامنوسوس با آفلاتوکسین B1 از بافت روده، اتصال لاکتوباسیلوسG.G به مواد کارسینوژن خوراکی که از عوامل اصلی ایجاد سرطانها هستند و یا اشغال گیرندههای هلیکوباکترپیلوری توسط لاکتوباسیلوس سالیواریوس). ج- رقابت برای مواد مغذی: پروبیوتیکها با مصرف مواد غذایی حیاتی برای پاتوژنها مثل ویتامینها، اسیدهای آمینه، مونوساکاریدها، املاح و سایر مواد، عرصه را برای رشد و تکثیر پاتوژنها تنگ میکنند (المر و همکاران، 1996).
د- رقابت برای جایگاههای اتصال: باکتریهای پروبیوتیکی با استقرار و تکثیر خود در این مکانها به وفور افزایش مییابند و اتصال پاتوژنها را به رسپتورهای سلولی مهار میکنند. از این اثر به عنوان اثر سدکنندگی11 نام برده میشود (المر و همکاران، 1996؛ بنگمارک، 1995).
ه- ساخت ویتامینها: گزارش شده است که تیامین و ریبوفلاوین در پدیده تخمیر ناشی از لاکتوباسیلها، افزایش مییابند. در دستگاه تحتانی گوارش، فلور مقیم باکتریایی با تولید انواع ویتامینها بخصوص K نقش بسزایی در تهیه مواد حیاتی بدن به عهده دارند (گورباچ، 1990).
2- اثر بر متابولیسم باکتریها: افزایش و کاهش فعالیت آنزیمی باکتریها (افزایش فعالیت آنزیمهای آلفاگالاکتوزیداز و بتا گالاکتوزیداز در مطالعه مانتزوریس و همکاران در سال2007(.
3- تحریک سیستم ایمنی: الف- افزایش سطوح آنتیبادی و ب- افزایش فعالیت ماکروفاژها (فولر، 1992).
2-3-3- خصوصیات و مزایای پروبیوتیکها
هدف اصلی از به کاربردن پروبیوتیکها در جیره جوجههای گوشتی بهبود عملکرد آنهاست. یک پروبیوتیک ایدهال باید خصوصیات زیر را داشته باشد تا بتوان به هدف اصلی از استفاده آنها در جیره نائل گردد (پترسون و بارخولدر، 2003؛ اوفک و همکاران، 1977؛ گونل و همکاران، 2006؛ داک، 1996؛ والکر و دافی، 1998؛ جیبسون و فولر، 2000؛ سیمرینگ و بلات، 2001):
غیر بیماریزا، گرم مثبت، پایدار در شرایط فرآیند و ذخیره سازی، مقاوم در برابر شرایط اسیدی دستگاه گوارش، چسبیدن به اپیتلیوم و موکوس روده، پایدار در

مطلب مشابه :  منبع تحقیق با موضوع of، respondents، level.، (۴.۲)

Author: admin3

دیدگاهتان را بنویسید