پایان نامه حقوق : گازهای گلخانه ای

دومین کنفرانس اعضا(COP-2)
دومین کنفرانس اعضا، کنوانسیون سازمان ملل درخصوص تغییرات آب وهوا(UNFCCC) درتاریخ 8و9 جولای سال 1996 درژنو تشکیل شد. دراین کنفرانس اعضا اعلامیه ژنو صادر شد که نتایج گروه های کاری IPCC را در نظرگرفته ودرخواست هدف گذاری قانونی وکاهش قابل ملاحظه درگازهای گلخانه ای رادرخواست کرد.دراین کنفرانس برای اولین بار امریکا تغییر موضع داده واز اعمال محدودیت قانونی درنشر گازهای گلخانه ای حمایت کرد.
سومین کنفرانس اعضا(COP-3) پروتکل کیوتو
برنامه محیط زیست سازمان ملل وسازمان جهانی هواشناسی یک هیأت دولتی در رابطه با تغییرات اقلیمی درسال1988 تأسیس کردند تا اطلاعات علمی معتبر در رابطه با مسائل مربوط به محیط زیست برای سیاستگذران تهیه کند.IPCC ازتخصص صدها دانشمند وکارشناس محیط زیست بهره جسته است که وظیفه آنها ارزیابی شناخت علمی دولت ها از مسائل مرتبط با تغییرات اقلیمی، ارزیابی تاثیرات بالقوه زیست محیطی واقتصادی-اجتماعی آن وفرمول بندی توصیه های سیاستی واقع بینانه است. گزارش هایIPCC بالاخره منجر به انعقاد معاهده مجمع تغییرات اقلیمی سازمان ملل(UNFCCC) در سال1992 شدکه در این معاهده کشورها به دوگروه تقسیم شدند؛ گروه اول کشورهای ضمیمهI هستند که شامل کشورهای توسعه یافته می شوند. این کشورها به صورت تاریخی سهم عمده ای درتغییرات اقلیمی دارند. گروه دوم کشورهای غیرضمیمهI هستند که شامل کشورهای درحال توسعه می باشند. انصاف ایجاب می کرد که کشورهای ضمیمهI درقبال بازگرداندن سطح انتشار گازهای گلخانه ای خود تا سال 2000 به سطح سال 1990 پیش قدم شوند. درهمایشی که درسال 1995 توسط UNFCCC برگزار شد، ایجاد توافقنامه ای که جنبه قانونی داشته وازحالت داوطلبانه خارج شود، ضروری دانسته شد توافق حاصل بر سر ضرورت اولین گام برای دستیابی به پروتکل کیوتو بود که منجر به شکل گیری چندیدن کنفرانس متعاهدین(COP S) شد. اولین همانگونه که ذکر گردید در 28مارس تا7آوریل 1995 در برلین آلمان برگزار گردید که حاصل آن اتخاذ دستورالعمل برلین بوداین کنفرانس ها همچنان ادامه داشت تا اینکه در سومین کنفرانس در کیوتوی ژاپن در سال 1997، پروتکل کیوتو به امضاء رسید. در سال2001 با خروج امریکا ازاین پروتکل وباتصویب مجلس دومای روسیه، اعضای این پروتکل به حد نصاب رسید واز90 روز مانده به 16 فوریه سال 2005 فشارها برای اجرایی شدن این پروتکل ادامه یافت که هم اکنون نیز جنبه اجرایی یافته است( وصفی اسفستانی، پیشین:74).
درسومین کنفرانس اعضا در11 دسامبر1977 درکیوتو ژاپن ،باتنظیم پروتکلی مقرر شد تاکشورهای صنعتی که تقریباً همان کشورهای ضمیمه I کنوانسیون است، به طورمتوسط به میزان 2/5 درصد دردوره زمانی 2008 الی 2012 نسبت به سطح آلودگی 1990 ازمیزان آلودگی ها بکاهند. دراین کنفرانس اعضا، حدود 10 هزار نفر از هیات های نمایندگی، ناظران وروزنامه نگاران شرکت داشتند ونتایج عمده آن عبارت بودنداز:

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید. رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند


هدفمندشدن کاهش گازهای گلخانه ای برمبنای قانونی که 39 کشور صنعتی آن راپذیرفتند.
تعیین ابزارهای انعطاف پذیر مشتمل بر:
تجارت آلودگی.
اجرای مشترک.
مکانیزم توسعه هوای پاک.
این پروتکل نه تنها به تعدادی معین از کشورهاجهت تصویب خود نیاز دارد(55کشور)، بلکه همچنین کشورهایی که آن را تصویب کرده اند باید 55 درصد مجموع گازهای گلخانه ای سال1990 را کاهش دهند. بنابراین نقش کشورهای توسعه یافته ازجمله امریکا دراجرای این پروتکل بسیار زیاد است، زیرا این کشور 36 درصد از آلودگی دربین کشورهای صنعتی و23 درصد از آلودگی درمقیاس جهانی را تولید می کند.
دراین پروتکل شش نوع گاز PFCS,SF6,HFCS,N2O,CH4,CO2 ، به عنوان گازهای گلخانه ای در نظرگرفته شده اند ، که می بایستی حجم آنها در دوره 2008 الی 2012 نسبت به سال1990 به طور متوسط تا 2/5 درصد کاهش یابند. کشورهای صنعتی نیز ملزم هستند که به طور مرتب میزان انتشار این گاز را گزارش کنند، ولی سایر کشورها تنها بایستی سه گاز CO2,CH4,N2O را گزارش دهند. تا28 سپتامبر2001 تعداد 84 کشور این پروتکل را امضا کردند، ولی تنها 40 کشور آن را به تصویب مراجع قانونگذاری خود رسانده اند.
چهارمین کنفرانس اعضا(COP-4)
چهارمین اجلاس اعضای کنوانسیون محیط زیست سازمان ملل (UNFCCC) درتاریخ 2 الی 13 نوامبر سال 1998 در بوینوس آیرس آرژانتین تشکیل شد. دراین کنفرانس بر روی مکانیزم های پروتکل کیوتو( تجارت آلودگی بین المللی-اجرای مشترک ومکانیزم های توسعه هوای پاک) بحث وتبادل نظر شد. کنفرانس برای پروتکل کیوتو برنامه اقدام بوینوس آیرس را تصویب کرد.
پنجمین کنفرانس اعضا(CPO-5)
پنجمین کنفرانس اعضای (CPO-5) کنوانسیون سازمان ملل درخصوص تغییرات آب وهوا دربن آلمان از 25 اکتبر تا 5 نوامبر1999 تشکیل شد.دراین کنفرانس درباره اجرای برنامه بوینوس آیرس بحث وتبادل نظرشد.
ششمین کنفرانس اعضا(COP-6)
ششمین کنفرانس اعضا(COP-6) در نوامب سال 2000 در هلند برگزار شد که بدون هیچگونه نتیجه به کار خود پایان داد وقرار شد این اجلاس در جولای 2001 دوباره از سرگرفته شود.
ادامه ششمین کنفرانس اعضا(Resumed COP-6)
درتاریخ 8 الی 27 جولای 2001 مجدادا کنفرانس ششم اعضا دربن برگزار شد این کنفرانس توافقنامه بن را اعلام کرد که درباره چهار عامل عمده دربرنامه اجرای بوینوس آیرس بحث شده بود: 1- مسائل مالی 2-مکانیزم ها 3- استفاده از زمین،تغییرات درآن وجنگل کاری 4- پایبندی وتعهدات.
در کنفرانس بن یک هیات نمایندگی از امریکا شرکت کرده بود که در بحث های مربوطه مشارکت نکرد واعلام نمود که پروتکل کیوتو یک روش وسیاست مناسب نیست وبرای امریکا اجرای آن عملی نیست. در کنفرانس بن سه نوع تامین مالی جدید برای تغییرات آب وهوایی در نظر گرفته شد: 1- صندوق مالی ویژه تغییرات آب وهوا 2- صندوق مالی کشورهای کمتر توسعه یافته. 3- صندوق مالی برای انطباق با پروتکل کیوتو.
در میان این ها صندوق مالی ویژه تغییرات آب وهوایی در ارتباط با کشورهای صادرکننده نفت قرار دارد. زیرا این کشورها را در متنوع سازی اقتصاد یاری می کند. حالی که توافقنامه بن نمایانگر ضعیف شدن تاثیرات پروتکل کیوتو است، ولی اعتقاد این است که با این مصالحه راه برای تصویب پروتکل توسط سایرکشورها بیشتر فراهم می شود. این مصالحه شامل امکانات طبیعی جذب کربن ازجمله: زمین های کشاورزی وجنگل ها که دی اکسید کربن را جذب می کنند است وبنابراین عوامل فوق می توانند درسقف تعهد کشورها برای کاهش انتشار گازها تعدیل ایجاد کنند، برای مثال سهم کاهش امریکا در پروتکل کیوتو برابر 7 درصد است که با این مصالحه به 4 درصد می تواند کاهش یابد. این مصالحه موجب جلب نظر ژاپن، روسیه ، کانادا، استرالیا نیز شده است ودر حقیقت با این مصالحه پروتکل کیوتو تجدید حیات یافته است. بایستی یادآوری کرد که این اقدام ومصالحه، فشار کمتر بر روی تقاضای انرژی به ویژه نفت رانیز به همراه خواهد داشت وبرای کشورهای صادرکننده نفت نسبت به پروتکل اولیه تا حدودی بهتر ارزیابی شده است.
هفتمین کنفرانس اعضا(COP-7)]]>

Related articles

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *