پایان نامه ارشد حقوق : خدمات بهداشتی

دانلود پایان نامه

موسسات صنعتی اعم از خصوصی یا عمومی ممنوع اعلام گردیده است . مدارس حرفه ای به شرط آنکه مورد تایید و نظارت مقامات مسئول باشند و نیز کارگاه های خانوادگی که در آن منحصرا اعضاء یک خانواده به کار مشغولند مشمول این ممنوعیت نمی باشند .
کنوانسیون شماره 5 در سال 1937 با تصویب کنوانسیون شماره 59 در خصوص حداقل سن استخدام در صنایع (کنوانسیون اصلاح شده) مورد تجدید نظر قرار گرفت. کنوانسیون شماره 59 با کنوانسیون شماره 5 سه تفاوت اساسی دارد: اول آنکه حداقل سن را به 15 سال افزایش می دهد . دومین تفاوت در این است که به جای آنکه به طور کلی کارگاه های خانوادگی را مستثنی سازد مقرر می دارد که قوانین کشور در صورتی می توانند اشتغال کودکان کمتر از 15 سال را در کارگاه ها مجاز شمارند که کار انجام شده در آنها برای حیات، سلامت جسمی یا روحی و اخلاقی اشخاصی که به کار مشغولند خطری در بر نداشته باشد . سوم اینکه، در مورد کار هایی که چنین خطری محتمل است قانون کشورهای عضو باید راسا سنی بیش از 15 سالگی تعیین کند و یا تعیین آن را به مقام مناسبی واگذار نماید و حداقل سن استخدام از 14 سال به 15 سال افزایش داده شد . در هر دو کنوانسیون شماره 5 و 59 کافرما موظف است اسامی کارگران کمتر از سن معین را با ذکر تاریخ تولد آنها در دفتری ثبت نماید، با این تفاوت که سن تعیین شده در کنوانسیون شماره 5، 16 سال و در کنوانسیون شماره 59، 18 سال می باشد.
توصیه نامه شماره 52 که راجع به حداقل سن به کار گیری کودکان در کارگاه های خانوادگی می باشد به نحوی مکمل کنوانسیون شماره 59 است. در این توصیه نامه به کشورهای عضو توصیه شده است تا قانون مربوط به حداقل سن را در تمام کارگاه ها و موسسات صنعتی و از جمله کارگاه های خانوادگی در حدود امکان به مرحله اجرا در آورند.

بند دوم: کنوانسیون حداقل سن استخدام در کار های دریایی، 1920 میلادی
(شماره 7)
به موجب کنوانسیون شماره 7 به کار گیری کودکان کمتر از 14 سال در کشتی هایی که به دریانوردی مشغول هستند ممنوع است. این ممنوعیت شامل کشتی های جنگی و کشتی هایی که در آن فقط اعضاء یک خانواده کار می کنند و نیز کشتی های آموزشی نمی شود مشروط بر اینکه جنبه آموزشی آنها مورد تایید و نظارت مقامات مسئول باشد . کنوانسیون شماره 7 در سال 1936 میلادی بوسیله کنوانسیون شماره 58 مورد تجدید نظر قرار گرفت. کنوانسیون شماره 58 حداقل سن را به 15 سال افزایش می دهد و آن را به عنوان سن پایه تعیین می کند . معهذا علاوه بر مستثنیات مذکور در کنوانسیون شماره 7، اجازه می دهد که نوجوانان 14 ساله هم در صورت دارا بودن گواهی معتبر از مقام مسئول مبنی بر اینکه کار مورد نظر به نفع ایشان است، به کار گمارده شوند .

بند سوم: کنوانسیون حداقل سن استخدام در کشاورزی، 1921 میلادی (شماره 10)
کنوانسیون شماره 10 به گونه ای کاملا متفاوت با کنوانسیون های یاد شده تنظیم گردیده است. بدین معنی که کار کودکان در کشاورزی به طور کلی ممنوع نبوده و فقط در مقدمه کنوانسیون به اشتغال کودکان در کشاورزی در ساعات آموزش اجباری اشاره و در متن آن مقرر شده که کودکان کمتر از 14 سال جز خارج از ساعات درس نمی توانند در کارگاه های کشاورزی اعم از خصوصی یا عمومی ( با استثنای مدارس فنی کشاورزی مورد تایید و نظارت) به کار گمارده شوند و به هر حال اشتغالشان به کار مشروط است به اینکه به فعالیت ایشان در مدرسه لطمه وارد نسازد . اما از آنجا که کارهای کشاورزی در فصول معینی تراکم بیشتری دارند کنوانسیون اجازه می دهد که به منظور آموزش کشاورزی اوقات و ساعات درس بگونه ای تنظیم شود که به کار گرفتن کودکان را در کارهای سبک کشاورزی مانند درو و غیره امکان پذیر سازد ولی در هر صورت باید جمع اوقات درس در سال از 8 ماه کمتر نباشد.

بند چهارم: کنوانسیون حداقل سن در مورد کارهای غیر صنعتی 1932 میلادی، (شماره 33)
پس از تصویب کنوانسیون های شماره 5، 7 و 10، در سال 1932 کنوانسیونی درباره حداقل سن در مورد کارهای غیر صنعتی تصویب گردید که قلمرو آن اصولا همه فعالیت هایی است که جز صنایع، کارهای کشاورزی و امور دریایی محسوب نمی گردد. بدین ترتیب حوزه شمول کنوانسیون شماره 33 بسیار وسیع است و هر فعالیتی را که مشمول آن سه کنوانسیون نباشد در بر می گیرد. معهذا خود کنوانسیون صید دریایی را مطلقاً و کار در مدارس حرفه ای و فنی را با شرایطی مستثنی نموده است.
بر اساس این کنوانسیون کودکان کمتر از 14 سال و نوجوانان بیش از 14 سال که هنوز دوره آموزش اجباری ابتدایی را به پایان نرسانده اند نباید در هیچ یک از فعالیت های مورد شمول کنوانسیون به کار گمارده شوند . کار در مدارس فنی و حرفه ای به شرطی از این قاعده مستثنی است که اساسا جنبه آموزشی داشته، هدف از آن تحصیل سود و بازرگانی نبوده و مدرسه مورد تایید و نظارت مقامات عمومی باشد. علاوه بر آن کنوانسیون اجازه می دهد که در همه کشورها مقامات صلاحیتدار کارگاه های خانوادگی را به شرط مضر نبودن کار برای سلامت کودک و تحصیل او، و کارهای خانه را در حدود متعارف از قاعده مستثنی نمایند .
کنوانسیون شماره 33 اولین کنوانسیونی بود که ارتباط بین حداقل سن و حضور در مدرسه را ایجاد و تایید کرد که کودکان بالای 14 سال نمی توانند استخدام شوند مگر اینکه آموزش مقطع ابتدایی کرده باشند.
کنوانسیون شماره 33 در سال 1937 میلادی و طی کنوانسیون شماره 60 مورد تجدید نظر قرار گرفت. طبق این کنوانسیون حداقل سن استخدام در کارگاه های غیر صنعتی نباید از 15 سال کمتر باشد. نوجوانانی که بیش از 15 سال دارند ولی هنوز دوره آموزش ابتدایی اجباری را گذرانده اند نباید به کار گمارده شوند . در این کنوانسیون همچنین حداقل سن اشتغال به کارهای سبک 13 سال مقرر شد و نیز ضرورت تعیین حداکثر ساعات کار در این قبیل کارها مورد تایید قرار گرفته است .

مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه رشته حقوق درباره مبارزه با تروریسم

بند پنجم: کنوانسیون حداقل سن استخدام در مورد صید دریایی 1959 میلادی، (شماره 112)
سازمان بین المللی کار در سال 1959 میلادی کنوانسیون شماره 112 را درباره حداقل سن در مورد صید دریایی تصویب و مقرر نمود که در کشتی ها و قایق هایی که به صید در دریا می پردازند استخدام کودکان کمتر از 15 سال ممنوع است. بدین ترتیب به موجب کنوانسیون، ماهیگیری در رودخانه ها و مصب آن ها، در بنادر و لنگر گاه ها مشمول این کنوانسیون نخواهد بود. همانند کنوانسیون های دیگر استثناهایی برای موارد خاص مانند دوران تعطیل تابستان یا کشتی های آموزشی و یا در مواردی که مصلحت کودک ایجاب کند همراه با شرایطی پیش بینی شده است ولی همه در این موارد باید تامین سلامت کودک در نظر گرفته شود . در این قبیل کشتی ها به کار گماردن کودکان زیر 18 سال برای تصدی سوخت و گرم کردن کشتی در مواردی که کشتی با زغال سنگ کار می کند ممنوع است.

بند ششم: کنوانسیون حداقل سن استخدام در معادن و کارهای زیر زمینی 1956 میلادی،( شماره 123)


اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در مورد حداقل سن استخدام سازمان بین المللی کار طی دو توصیه نامه و یک کنوانسیون معیارهایی مقرر داشته است. ابتدا در سال 1953 میلادی توصیه نامه شماره 96 مربوط به حداقل سن پذیرش در کارهای زیر زمینی معادن زغال سنگ به دولت های عضو توصیه می کرد که نوجوانان کمتر از 16 سال را مطلقا به این کار ها نگمارند و در مورد نوجوانان بالای 16 و زیر 18 سال نیز اصل کلی آن است که این ممنوعیت وجود ندارد و فقط در موارد خاصی مانند کارآموزی و با رعایت برخی شرایط، کار کردن این دسته می تواند مجاز تلقی شود. با تصویب کنوانسیون شماره 123 در سال 1956 ممنوعیت به کار گیری کودکان و نوجوانان به کلیه کارهای زیر زمینی و در همه معادن تسری داده شد و مقرر گردید که افراد پایین تر از سن تعیین شده از طرف کشورهای عضو نباید در کارهای فوق استخدام و یا به کار گرفته شوند. این سن به هیچ وجه نمی تواند کمتر از 16 سال باشد .

بند هفتم: کنوانسیون حداقل سن استخدام به کار 1973 میلادی، (شماره 138)
سازمان بین المللی کار در سال های اخیر توجه خود را به تهیه و تنظیم سندی معطوف نمود که موضوع حداقل سن را بطور جامع در نظر بگیرد. از اینرو برابر روال متداول موضوع را در دستور کار کنفرانس قرار داد و در سال 1973 به تصویب کنوانسیون و یک توصیه نامه یعنی کنوانسیون شماره 138 و توصیه نامه شماره 146 اقدام نمود. طی مذاکرات مقدماتی مربوط به این کنوانسیون گفته شد که طرح مجدد موضوع حداقل سن بدان سبب است که کنفرانس علاقه مند است در راه از بین بردن کار کودکان در سنین پایین قدم های موثری بردارد و در مورد حمایت نوجوانان شاغال اقدامات مهمتری انجام دهد و اظهار شد که معیارهای موجود برای این منظور کافی نیست. طبعا نمایندگان گروه های مختلف ( دولت، کارگر، کارفرما) ضمن قبول این اصل کلی نظرات متفاوتی در زمیته جزئیات امر داشتند از قبیل ضرورت تاکید بر آموزش اجباری، یا توجه به مشکلات اقتصادی، اجتماعی کشورهای در حال توسعه و غیره سرانجام کنوانسیون در اجلاسیه 1973 به تصویب رسید.
در مقدمه کنوانسیون شماره 138 مربوط به حداقل سن استخدام به کار پس از ذکر کنوانسیون های مصوب در مورد حداقل سن بدین نکته اشاره شده که وقت آن فرا رسیده بود تا یک سند کلی درباره این موضوع به تصویب رسد و این سند به تدریج جایگزین کنوانسیون های موجود شود تا بتوان به هدف نهایی که لغو کامل کار کودکان است دست یافت. استفاده از واژه “به تدریج” می تواند از یک طرف حاکی از این حقیقت باشد که کشورها ابتدا می توانند خود را به کنوانسیون های پیشین مربوط به حداقل سن استخدام متعهد سازند و سپس در جهت ریشه کن سازی فقر که علت اصلی کار کودک می باشد و باید به تدریج برطرف گردد، گام بردارند. و از طرف دیگر نشان دهنده آن است که شرایط لازم برای رعایت حداقل سن استخدام و محو کار کودک به یکباره حاصل نگردیده و در طول زمان و ایجاد تحولاتی در این زمینه بستر برای چنین اهدافی فراهم گردیده است.
طبق ماده یک کنوانسیون شماره 138، “دولت های عضو متعهدند از آنچنان سیاست ملی پیروی نمایند که هدف آن الغاء موثر کار کودکان و بالابردن تدریجی حداقل سن اشتغال یا پذیرش به کار در سطحی باشد که به نوجوانان امکان دهد به کاملترین حد از رشد جسمی و فکری دست یابند”.
سیاست ملی مورد نظر در ماده یک باید بر دو اصل کلی استوار باشد: اول آنکه در قلمرو هر کشوری که کنوانسیون ملحق می شود باید سن معینی به عنوان حداقل سن اشتغال یا شروع به کار در نظر گرفته شده و هیچ فردی در پایین تر از این سن به هیچ کار و شغلی گمارده نشود. این سند باید همراه سند الحاق و تصویب کنوانسیون از طرف کشور عضو به سازمان اعلام شود. اصل دوم آن است که حداقل سن نباید از سن پایان تحصیلات اجباری پایین تر باشد و به هر حال از 15 سال کمتر نخواهد بود.

هر یک از دو اصل یاد شده و بویژه اصل اول دارای مستثنیاتی است. اولا کنوانسیون مورد بحث درباره موسسات آموزشی اعم از آموزش عمومی یا حرفه ای و فنی اجرا نمی شود. کاریکه در کارگاه ها و بوسیله نوجوانان حداقل 14 ساله انجام شود و جزیی از آموزش حرفه ای و نظیر آن بوده و مسئولیت اداره کارگاه به عهده یک موسسه یا مرکز آموزش حرفه ای باشد نیز مشمول کنوانسیون نخواهد بود . ثانیا، در کشورهایی که وضع اقتصادی و سازمان اداری آنها به مرحله رشد کافی نرسیده است ممکن است حوزه شمول کنوانسیون در مرحله اول محدود به فعالیت های خاص شود که صراحتا به دفتر بین المللی اعلام می گردد. اما بدین عنوان فعالیت های مهم را نمی توان مستثنی نمود و به هر حال کنوانسیون شامل صنایع، ساختمان، کارهای عمرانی و برق، گاز و آب، خدمات بهداشتی، حمل و نقل انبارها و وسایل ارتباطی می شود. در زمینه کشاورزی نیز کشتکاری و کارگاه های دیگر کشاورزی که کشور مربوط وضع کلی اشتغال و کار نوجوانان و کودکان را در فعالیت هایی که کنوانسیون درباره آنها اجرا نمی شود به اطلاع دفتر بین المللی کار برساند. عدول از این استثناء به صرف اعلام به مدیر کل دفتر بین المللی کار امکان پذیر است.
ثالثا در کشورهایی که ضرورت اقتضا کند مقامات عمومی می توانند پس از مشورت با سازمان های کارگری و کارفرمایی از اجرای کنوانسیون در مورد برخی از انواع محدود مشاغل و فعالیت ها خودداری ورزند. اما باید از یکسو دلایل این امر در اولین گزارش مربوط به تصویب کنوانسیون از طرف کشور عضو ذکر گردد و از سوی دیگر در گزارش های بعدی وضع این نوع مشاغل را روشن و اقدامات انجام شده در جهت فراهم کردن امکان اجرای کنوانسیون را درباره آن ها به اطلاع دفتر بین المللی کار برسانند.
در مورد اصل دوم یعنی اینکه حداقل سن استخدام یا شروع به کار نباید از سن پایان تحصیلات اجباری و به هر حال از 15 سال کمتر نباشد نیز استثنائاتی وجود دارد. بدین معنی که کشورهایی که وضع اقتصادی و موسسات آموزشی آنها به اندازه کافی پیشرفته نیست می توانند پس از مشورت با سازمان های کارگری و کارفرمایی حداقل سن را 14 سال قرار دهند. کشورهایی که بدین ترتیب سن را 14 سال تعیین می کنند باید در گزارش های بعدی خود به دفتر بین الملی کار روشن سازند که آیا دلایل اولیه آنها به قوت خود باقیست و گرنه باید مشخص کنند از چه تاریخی استناد به استثناء پایان یافته اجرای اصل مندرج در کنوانسیون آغاز شده است.
راجع به کارهای خطرناک ماده 3 کنوانسیون مقرر می دارد “حداقل سن شروع به کار در مورد کاری که طبیعت یا شرایط اجرای آن به نحوی است که سلامت، ایمنی یا وضع روحی نوجوانان را به خطر می اندازد نمی تواند کمتر از 18 سال باشد. انواع این قبیل کارها به موجب قانون هر کشور یا از طرف مقام صلاحیتدار دیگر پس از مشاوره با سازمان های کارگری کارفرمایی تعیین خواهد شد. علی رغم اصل کلی تعیین سن 18 سالگی قوانین یا مقام صلاحیتدار می توانند استخدام در این قبیل کارها را در 16 سالگی مجاز سازند مشروط به آنکه اطمینان کافی وجود داشته باشد که سلامت و ایمنی و وضع روحی کودکان در خطر نبوده و در کار خود آموزش مناسب یا آموزش حرفه ای لازم را خواهند دید”.
یکی از عمده نقصان های کنوانسیون حداقل سن استخدام این است که نامی از کارهایی که باید برای افراد زیر 18 سال منع شوند نمی برد و صرفا از دولت ها می خواهد تا کاری که تشخیص می دهند برای سلامت فیزیکی و روانی آنها مضر است را ممنوع سازند و با وجود این شرایط هم استخدام کودکان 16 ساله را با شرایطی مجاز می شمارد و یا حتی در برخی موارد امکان استخدام کودکان 14 ساله را با توجه به وضع اقتصادی کشور مجاز می شمارند. به نظر می رسد کنوانسیون حداقل سن استخدام با آوردن این شرط (وضع اقتصادی کشورها) به نوعی به کودکان ظلم می کند. چرا باید حتی در نبود وضع اقتصادی مناسب کودکان را قربانی کرد کودکانی که با رفتن به مدرسه و تحصیل به نحو مطلوب تری می توانند آینده کشور خود را بسازند و پیامدهای کار برای کودکان چه به لحاظ جسمی چه روانی در نهایت آثار مخربی و گزافی برای جامعه به همراه خواهد داشت، به عنوان مثال هزینه های درمانی کودکان کارگر آسیب دیده به مراتب بیش از منفعتی است که جامعه با وضعیت اقتصادی ضعیف ممکن است از کار آنها بهره برد. همچنین اگر در این کشورها به جای تحصیل به کودکان اجازه کار داده شود، این وضعیت به احتمال زیاد چرخه فقر را تداوم خواهد بخشید.
در زمینه “کارهای سبک” هر چند کنوانسیون تعریفی ارائه نمی کند اما طبق ماده 7،” استخدام کودکان 13 تا 15 ساله را در این قبیل کارها تحت شرایطی اجازه می دهد. آن شرایط عبارتند از: اینکه اولا کار طوری نباشد که به سلامت یا رشد کودکان لطمه وارد سازد. ثانیا وضع تحصیلی و شرکت او را در برنامه های مربوط به آموزش حرفه ای و امثال آن در معرض خطر قرار ندهد. ثالثا نوع کار و فعالیت

Author: مدیر سایت

دیدگاهتان را بنویسید