پایان نامه ارشد حقوق : حقوق بشر

اینکه کنوانسیون شماره 138 مشخص نمی کند چه قبیل کارهایی را می توان کارهای سبک در نظر گرفت و صرفا به طور کلی شرایط آن را تعیین می کند شاید بتوان آن را یک نقیصه در نظر گرفت چرا که شاید برخی مشاغل در ظاهر کاری سبک در نظر گرفته شوند و از لحاظ فیزیکی آسیب چندانی به کودکان نرسانند اما تاثیرات مخرب روانی و عاطفی که بر کودکان می گذارند در ابتدا مشهود نخواهند بود. تعریف سازمان بهداشت جهانی، سلامت کودک شامل سلامت فیزیکی، روانی و اجتماعی یک کودک می شود نه صرفا عدم وجود بیماری یا ضعف و ناتوانی در وی . بنابراین برای ارزیابی مضر و خطرناک بودن یک حرفه صرفا نباید عدم وجود بیماری را ملاک قرار داد، سلامت روانی و اجتماعی کودک حتی مهمتر از سلامت فیزیکی و جسمانی کودک است به این خاطر که تشخیص سلامت جسمی کودک به راحتی قابل تشخیص است اما ارزیابی سلامت روانی و اجتماعی کودک به مراتب پیچیده تر و دشوار تر است و هم اینکه برخی از تاثیرات روانی و عاطفی و حتی تاثیرات سلامتی تا وقتی یک کودک به مرحله بزرگسالی نرسد مخرب نمی گردند.
هر چند در رابطه با تعریف کار کودک سازمان بین المللی کار عنوان کرده است که نباید تمام کارهایی را که کودکان انجام می دهند به عنوان کار کودک قلمداد کرد. مشارکت کودکان و نوجوانان در کاری که بر سلامت و رشد فردی آنها تاثیر نمی گذارد یا در تحصیل آنها خللی ایجاد نمی کند، به طور کلی کاری مثبت قلمداد می گردد. این نوع کار که از آن به عنوان “کار سبک” یاد می شود شامل فعالیت هایی همچون کمک به والدین در خانه، انجام کارهای سبک برای کسب پول تو جیبی خارج از ساعات مدرسه یا در تعطیلات تابستانه می شود. این نوع فعالیت ها به رشد کودک و رفاه خانواده کمک می کند و برای آنها مهارت و تجربه به همراه می آورد و همچنین آنها را برای تبدیل شدن به اعضای کارآمد جامعه آماده می سازد.
از آنجا که کنوانسیون 138 کلیه کنوانسیون های مربوط به حداقل سن را مورد تجدید نظر قرار می دهد. ماده 10 کنوانسیون ترتیب تعهدات دولت ها را نسبت به کنوانسیون جدید و کنوانسیون های سابق ذکر می کند.
توصیه نامه شماره 146 که مکمل کنوانسیون شماره 138 است رهنمود هایی در جهت اجرای بهتر کنوانسیون ارائه می دهد. این توصیه نامه سیاست ملی مربوط به حداقل سن مذکور در کنوانسیون را به صورت وسیع تر در نظر گرفته و به دولت های عضو توصیه می کند که برای دستیابی به این سیاست، در برنامه های ملی توسعه، برای برآورده ساختن نیازهای کودکان و نوجوانان و تامین رشد جسمی و روحی ایشان اولوین خاص قائل شوند و بویژه در راه نیل به اشتغال کامل، کاهش فقر، تامین درآمد خانواده ها به گونه ای که نیازی به کار کودکان نداشته باشند، ایجاد و گسترش مقررات تامین اجتماعی و رفاه خانواده ها و در نظر گرفتن مستمری برای تامین زندگی کودکان، ایجاد و توسعه تدریجی وسایل آموزش عمومی و آموزش حرفه ای مناسب، ایجاد و توسعه تدریجی سازمان های مربوط به تامین حمایت از کودکان و فراهم ساختن رشد ایشان، اقدامات جدی مبذول دارند. در توصیه نامه بر تامین زندگی کودکانیکه فاقد خانواده بوده یا با خانواده زندگی نمی کنند، کودکان مهاجر و غیره، فراهم ساختن امکانات استفاده تمام وقت از مدرسه و یا آموزش حرفه ای تاکید شده است.
در این توصیه نامه بر مسائل زیر تاکید و رعایت آنها توصیه شده است: بالابردن حداقل سن استخدام به 16 سالگی و در جاهایی که کمتر از 15 سالگی است به 15 سال، بالابردن حداقل سن در مورد کارهای خطرناک به 18 سال ( در جاهایی که کمتر از این سن است) با تجدید نظر مکرر و متناوب بر اساس پیشرفت های علمی در مورد لیست کارهای خطرناک، بهبود شرایط کار کودکان از راه تامین مزد مساوی برای کار مساوی، محدودیت ساعات کار روزانه و هفتگی، ممنوعیت کار اضافی و کار در ساعات شب، اعطاء مرخصی سالانه با حقوق به میزان چهار هفته و یا دست کم مساوی مرخصی افراد بالغ، ایجاد بازرسی کار و غیره. گفتار سوم: کنوانسیون بدترین اشکال کار کودک 1999 میلادی (شماره 182)
سازمان بین المللی کار در سال 1998 میلادی در اعلامیه راجع به حقوق و اصول بنیادین کار بر محو موثر کار کودک تاکید ورزید. اهمیت این اعلامیه از آنجا روشن می شود که اعضای سازمان بین المللی کار را به صرف عضویتشان در این سازمان به رعایت، ترویج و تحقق اصول مرتبط با چهار حق زیر مکلف می سازد، حتی اگر به کنوانسیون های مربوط به آنها نپیوسته باشند. این چهار حق عبارتند از: 1) آزادی تشکیل اتحادیه و شناسایی موثر حق انعقاد پیمان های دسته جمعی2) محو تمامی اشکال کار اجباری؛ 3) محو تبعیض در استخدام و اشتغال؛ و 4) “محو موثر کار کودک”. ذکر محو کار کودک در میان این حقوق بنیادین، نشان دهنده اهمیت این مسئله در نزد سازمان بین المللی کار است. اما همچنان نیاز به کنوانسیونی خاص در این خصوص احساس می شد. به همین خاطر، کنفرانس عمومی سازمان بین المللی کار، اولین اجلاس خود را پس از پذیرش اعلامیه فوق به بررسی تصویب کنوانسیونی مجزا راجع به این موضوع اختصاص داد. در نهایت در سال 1999 میلادی، کنوانسیون شماره 182 تحت عنوان کنوانسیون بدترین اشکال کار کودک به تصویب رسید. هدف این کنوانسیو ن، ریشه کن کردن بدترین اشکال کار کودک در سراسر جهان است. ماده 2 کنوانسیون بدترین اشکال کار کودک تعریفی از کودک ارائه می کند. از نظر این کنوانسیون” منظور از کودک، کسی است که به سن 18 سال نرسیده باشد”. ماده 3 کنوانسیون تصریح می کند “بدترین اشکال کار کودک عبارتند از:


الف) هر نوع شکل بردگی یا اعمالی نظیر بردگی همچون فروش و قاچاق کودکان، به کار گیری اجباری آنها در جنگ؛
ب) استفاده از کودک برای فحشاء، تولید صور قبیحه و اعمال پورنوگرافیک؛
ج) استفاده از کودک برای فعالیت های غیر قانونی مخصوصا قاچاق مواد مخدر؛ و
د) کاری که برای سلامت، امنیت یا اخلاق کودک زیان آور باشد”.
در خصوص بند 1 ماده 3، ماده 35 کنوانسیون حقوق کودک هم فروش کودک را ممنوع و دولت های عضو را مکلف به اتخاذ تصمیمات فوری در جلوگیری از آن ساخته است. فروش کودک آن گونه که در بند 1 ماده 2 پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودک راجع به فروش کودکان، فاحشه گری و هرزه نگاری کودک مصوب سال 2000 میلادی آمده عبارت است از هر نوع عمل یا معامله ای که به موجب آن کودکی توسط فرد یا گروهی از افراد در قبال اجرت یا هر چیز دیگر به دیگری انتقال یابد. کنوانسیون لغو کار اجباری سازمان بین المللی کار تعریفی از کار اجباری ارائه کرده است به موجب ماده 2 این کنوانسیون کار اجباری عبارت است از هر نوع کار یا خدمتی که به زور از شخصی با تهدید او به عقوبت و کیفر مطالبه شود و برای انجام آن، خود این شخص به اختیار داوطلب نشده باشد. در خصوص بند 2 ماده 2، ماده 34 کنوانسیون حقوق کودک از کشورها می خواهد تا به حمایت از کودکان در برابر تمام اشکال سوء استفاده ها و استثمارهای جنسی متعهد شوند. در خصوص بند 3 ماده 2، به نظر می رسد منظور از “فعالیت های غیر قانونی” کلیه اعمالی باشد که به موجب قانون جزایی داخلی هر کشور به عنوان جرم تلقی شده اند.
ماده 3 کنوانسیون، در بیان آخرین نوع از بدترین اشکال کار کودک چنین بیان می کند: “کاری که به دلیل ماهیت آن یا شرایطی که در آن انجام می شود، احتمال دارد برای سلامت، امنیت یا اخلاق کودک ضرر داشته باشد. بخش دوم توصیه نامه 190 مکمل کنوانسیون بدترین اشکال کار کودک، این گروه از بدترین اشکال کار کودک را به اختصار “کارهای خطرناک” نامیده است. تفاوتی نمی کند که کار مورد نظر از لحاظ جسمی برای کودک خطرناک یا مضر باشد یا از نظر روانی چنین باشد”.
بند 1 ماده 4 نحوه تعیین دقیق مصادیق کارهای فوق را این گونه مشخص می سازد: انواع کار های بند 4 ماده 3 در قوانین یا مقررات ملی یا توسط مقام صلاحیت دار، پس از مشاوره با سازمان های کارفرمایی و کارگری مربوط، با در نظر گرفتن معیارهای بین المللی مربوط، به ویژه بندهای 3 و 4 توصیه نامه بدترین اشکال کار کودک 1999 میلادی تعیین خواهد شد. در بند 3 توصیه نامه آمده است که “در تعیین انواع کارهای موضوع بند 4 ماده 3 کنوانسیون و در تشخیص جاهایی که این کارها وجود دارند، از جمله باید به موارد زیر توجه شود :
اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید. رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند


الف) کاری که کودکان را در معرض سوء استفاده جسمانی، روانی یا جنسی قرار می دهد؛
ب) کار در زیر زمین، زیر آب، در ارتفاعات خطرناک یا در فضاهای بسته؛
پ) کار با ماشین آلات، تجهیزات و ابزارهای خطرناک، یا کاری که متضمن جابه جایی یا حمل بارهای سنگین با دست است؛
ت) کار در محیط ناسالم که ممکن است، به طور مثال کودکان را در معرض مواد، عوامل یا فرایند های خطرناک یا در معرض دما، صدا، یا ارتعاش های مضر برای سلامتی آنها قرار دهد؛
ث) کار تحت شرایط بسیار مشکل از قبیل کار برای ساعات طولانی یا در خلال شب یا کار در جایی که کودک به نحو غیر متعارف به کارگاه کارفرما محدود می شود”.
در بند 4 ماده 4 آمده است که در زمینه انواع کارهای موضوع بند 3 همین ماده و بند 4 ماده 3 کنوانسیون مقررات یا قوانین ملی یا مقام صلاحیتدار می تواند پس از مشاوره با سازمان های کارفرمایی و کارگری مربوط، اشتغال با کار از سن 16 سالگی را مشروط به این که سلامتی، ایمنی و اخلاقیات کودک به طور کامل مورد محافظت قرار گیرد و این که کودکان آموزش ویژه کافی یا آموزش حرفه ای در رشته مرتبط فعالیت را کسب کرده باشند، اجازه دهد.
همانگونه که ملاحظه می شود توصیه نامه در بند فوق، اشتغال به کار های خطرناک را مشروط به بهبود شرایط کاری برای کودکان 16 سال به بالا مجاز می دارد. بر همین اساس، برخی از نویسندگان بدترین اشکال کار کودک مندرج در کنوانسیون را به دو دسته کارهای خطرناک و بدترین اشکال بدون قید و شرط تقسیم نموده اند. انواع کارهای مشمول بندهای 1 تا 3 ماده 3 کنوانسیون در دسته بدترین اشکال بدون قید و شرط جای می گیرند، چرا که بهبود شرایط کاری در مورد آنها مصداق ندارد و قابل توجیه نیست. گفتار چهارم: کنوانسیون کار اجباری، 1930 میلادی ( شماره 29)
کنوانسیون شماره 29 مصوب 1930 میلادی بیش از هر کنوانسیون دیگری مورد تایید و الحاق دولت های عضو قرار گرفته است. ماده 2 کنوانسیون تعریفی از کار اجباری ارائه می کند. به موجب ماده 2 کنوانسیون، “اصطلاح کار اجباری به کار یا خدماتی اطلاق می شود که با تهدید به مجازات و بی آنکه شخص ذینفع به میل و رضای خود برای انجام آن داوطلب شده باشد، به وی تحمیل می گردد”. این تعریف در برگیرنده سه عنصر می باشد: اول، برخی از فرم های کار یا خدمات فراهم شده از سوی شخص با شخص ثالثی مرتبط است؛ دوم، کار برحسب تهدید به مجازات انجام می شود که می تواند شامل مجازات های فیزیکی، روانی، مالی یا غیره شود و سوم، کار غیرداوطلبانه انجام می شود یعنی شخص بدون اراده خود وارد این کار می شود یا زمانی که وارد کار شد متوجه می شود نمی تواند با خواست خود آن کار را ترک کند.
ماده 11 این کنوانسیون به ممنوعیت به کار گیری افراد زیر 18 سال توجه داشته است و از دولت های عضو می خواهد تا کار اجباری را برای گروه های خاصی از کارگران همچون زنان، از کار افتادگان، افراد زیر 18 سال و بیش از 45 سال فورا متوقف گردد”. گفتار پنجم: کنوانسیون لغو کار اجباری ( شماره 105)
در چهلمین دوره اجلاسیه کنفرانس عمومی سازمان بین المللی کار، بحث در خصوص لغو کار اجباری مطرح شد و با توجه به تصویب قرارداد بین المللی در خصوص منع بردگی مصوب 1926 میلادی و همچنین کنوانسیون شماره 29 درباره کار اجباری، شرکت کنندگان در این مجمع تصمیم گرفتند تا به کنوانسیون دیگری در زمینه کار اجباری رای مثبت دهد. بر طبق مفاد این کنوانسیون تمام کشورهایی که به آن ملحق شده اند، متعهد می شوند تا از کار اجباری به هر شکلی که باشد، جلوگیری کنند. ماده 2 کنوانسیون شماره 105 از کشورهایی که به این سند ملحق شده اند می خواهد تا اقدامات موثر و عاجلی را در زمینه لغو همه ابعاد کار اجباری به انجام برسانند. گفتار ششم: کنوانسیون مستخدمین خانگی، 2011 میلادی ( شماره 189)
کنفرانس بین المللی کار در صدمین جلسه خود در سال 2011 کنوانسیون مربوط به کار مناسب برای مستخدمین خانگی تحت عنوان کنوانسیون مستخدمین خانگی شماره 189 و توصیه نامه مکمل آن شماره 201 را تصویب کرد. این اولین بار بود که سازمان بین المللی کار استانداردهای بین المللی کار را به این گروه خاص از کارگران اختصاص می داد. کنوانسیون مستخدمین خانگی ارزش اقتصادی و اجتماعی کار به عنوان مستخدمین خانگی را شناسایی کرده و از دولت ها می خواهد تا اقداماتی برای حمایت از حقوق مستخدمین خانگی اتخاذ کنند. بند 2 ماده 3 کنوانسیون تاکید می کند که “مستخدمین خانگی مانند دیگر کارگران سزاوار احترام و حمایت از اصول و حقوق بنیادین در محل کار می باشند. این اصول و حقوق بنیادین الف) آزادی انجمن و حق مذاکره دسته جمعی؛ ب) حذف تمام فرم های کار اجباری؛ ج) لغو موثر کار کودک؛ و د) حذف تبعیض در رابطه با اشتغال می باشند” . ماده 4 کنوانسیون در خصوص حذف کار کودک می باشد. طبق ماده 4، “دولت های عضو باید یک حداقل سن را برای مستخدمین خانگی تعیین کنند. این حداقل سن باید مطابق با کنوانسیون حداقل سن استخدام شماره 138 و بدترین اشکال کار کودک شماره 182 باشد. کنوانسیون شماره 189 و توصیه نامه مکمل آن (شماره 201) نیاز به شناسایی کار خطرناک مستخدمین خانگی و منع چنین کاری برای کودکان زیر 18 سال را مد نظر قرار می دهد” . بند 1 ماده 5 توصیه نامه 201 تصریح می کند که” با ملاحظه مفاد کنوانسیون بدترین اشکال کار کودک (شماره 182) و توصیه نامه مکمل آن (شماره 190) دولت های عضو باید انواع کار به عنوان مستخدمین خانگی را که برای سلامت، امنیت یا اخلاقیات کودکان مضر هستند را شناسایی کرده و در جهت حذف چنین کاری برای کودکان گام بردارند”.
کنوانسیون شماره 189 و توصیه نامه شماره 201 توجه را به شناسایی کار خانگی خطرناک و منع چنین کارهایی برای کودکان زیر 18 سال و همچنین مد نظر قرار دادن کنوانسیون شماره 182 و توصیه نامه 190 معطوف می سازد.
همچنین لازم به ذکر است که لازم الاجرا شدن کنوانسیون های سازمان بین المللی کار این تعهد را برای دولت هایی که آنها را تصویب کرده اند به همراه دارد که این دولت ها باید مقررات موجود در این کنوانسیون ها را در سطح ملی به کار برند. اگرچه تصویب کنوانسیون های سازمان بین المللی کار اختیاری بوده و وابسته به اراده دولت ها است. درصورتی که دولت ها آنها را تصویب نمایند، از نظر حقوقی ملزم به رعایت مفاد آنها در قلمروهای سرزمینی شان می باشند. در ضمین دولت هایی که کنوانسیون های سازمان بین المللی کار را تصویب می نمایند. ملزم می باشند تا گزارش هایی را به طور دوره ای در خصوص اجرای مفاد این کنوانسیون ها در قلمرو ملی شان به سازمان بین المللی کار ارائه نمایند. نتیجه گیری لزوم حمایت از حقوق کودکان و منع بهره کشی از آنها صریحاً یا تلویحا ً در اسناد حقوق بشری مطرح شده است. از جمله این حمایت ها منع بردگی و تجارت بردگان و منع کار اجباری به عنوان یکی از اشکال بردگی می باشد که علاوه بر اعلامیه حقوق بشر، در میثاق حقوق مدنی و سیاسی، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و کنوانسیون آمریکایی حقوق بشر ضرورت منع آنها مورد تاکید قرار گرفته است. حق آموزش اجباری و رایگان کودکان از جمله حقوقی است که در اسناد حقوق بشری به آنها]]>

Related articles

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *