پایان نامه با کلید واژه های سوره بقره، اعلان جنگ

اَنفُسَهُمْ لَوْ کَانُواْ یَعْلَمُونَ.
…و [خلاصه‏] چیزى مى‏آموختند که برایشان زیان داشت، و سودى بدیشان نمى‏رسانید. و قطعاً [یهودیان‏] دریافته بودند که هر کس خریدار این [متاع‏] باشد، در آخرت بهره‏اى ندارد. وه که چه بد بود آنچه به جان خریدند- اگر مى‏دانستند.
معامله(اشْتَرَاهُ) بد همراه با زیان نه سود توسط یهود، در این آیه به آن اشاره شده است.
آیه175: : اُولَئِکَ الَّذِینَ اشْتَرَوُاْ الضَّلاَلَهَ بِالْهُدَی وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَهِ فَمَآ اَصْبَرَهُمْ عَلَی النَّارِ.
آنان همان کسانى هستند که گمراهى را به [بهاى‏] هدایت، و عذاب را به [ازاى‏] آمرزش خریدند، پس به راستى چه اندازه باید بر آتش شکیبا باشند!
این آیه اشاره دارد به، معرفی خرید(اشْتَرَوُاْ) ضلالت به‌جای هدایت به‌عنوان معامله زیان‌بار.
آیه207: وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَوُوفٌ بِالْعِبَادِ.
و از میان مردم کسى است که جان خود را براى طلب خشنودى خدا مى‏فروشد، و خدا نسبت به [این‏] بندگان مهربان است.
تجارت(یَشْرِی) و معامله جان انسان با خداوند، محل استشهاد این آیه قرار گرفته است.
آیه219: یَسْاَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِمَا اِثْمٌ کَبِیرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَاِثْمُهُمَآ اَکْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا … .
در باره شراب و قمار، از تو مى‏پرسند، بگو: “در آن دو، گناهى بزرک، و سودهایى براى مردم است، و [لى‏] گناهشان از سودشان بزرگتر است.”… .
حرام بودن معامله در شراب و قمار، موضوع مورد اشاره در این آیه است.
آیه282: یَا اَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اِذَا تَدَایَنتُم بِدَیْنٍ اِلَی اَجَلٍ مُّسَمًّی فَاکْتُبُوهُ وَلْیَکْتُب بَّیْنَکُمْ کَاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَلاَ یَاْبَ کَاتِبٌ اَنْ یَکْتُبَ کَمَا عَلَّمَهُ اللّهُ فَلْیَکْتُبْ وَلْیُمْلِلِ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ وَلْیَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْئًا فَان کَانَ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ سَفِیهًا اَوْ ضَعِیفًا اَوْ لاَ یَسْتَطِیعُ اَن یُمِلَّ هُوَ فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُ بِالْعَدْلِ وَاسْتَشْهِدُواْ شَهِیدَیْنِ من رِّجَالِکُمْ فَاِن لَّمْ یَکُونَا رَجُلَیْنِ فَرَجُلٌ وَامْرَاَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَاء اَن تَضِلَّ اْحْدَاهُمَا فَتُذَکِّرَ اِحْدَاهُمَا الاُخْرَی وَلاَ یَاْبَ الشُّهَدَاء اِذَا مَا دُعُواْ وَلاَ تَسْاَمُوْاْ اَن تَکْتُبُوْهُ صَغِیرًا اَو کَبِیرًا اِلَی اَجَلِهِ ذَلِکُمْ اَقْسَطُ عِندَ اللّهِ وَاَقْومُ لِلشَّهَادَهِ وَاَدْنَی اَلاَّ تَرْتَابُواْ اِلاَّ اَن تَکُونَ تِجَارَهً حَاضِرَهً تُدِیرُونَهَا بَیْنَکُمْ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُنَاحٌ اَلاَّ تَکْتُبُوهَا وَاَشْهِدُوْاْ اِذَا تَبَایَعْتُمْ وَلاَ یُضَآرَّ کَاتِبٌ وَلاَ شَهِیدٌ وَاِن تَفْعَلُواْ فَاِنَّهُ فُسُوقٌ بِکُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَیُعَلِّمُکُمُ اللّهُ وَاللّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ.
اى کسانى که ایمان آورده‏اید، هر گاه به وامى تا سررسیدى معین، با یکدیگر معامله کردید، آن را بنویسید. و باید نویسنده‏اى [صورت معامله را] بر اساس عدالت، میان شما بنویسد. و هیچ نویسنده‏اى نباید از نوشتن خوددارى کند همان گونه [و به شکرانه آن‏] که خدا او را آموزش داده است. و کسى که بدهکار است باید املا کند، و او [نویسنده‏] بنویسد. و از خدا که پروردگار اوست پروا نماید، و از آن، چیزى نکاهد. پس اگر کسى که حق بر ذمه اوست، سفیه یا ناتوان است، یا خود نمى‏تواند املا کند، پس ولىّ او باید با [رعایت‏] عدالت، املا نماید. و دو شاهد از مردانتان را به شهادت طلبید، پس اگر دو مرد نبودند، مردى را با دو زن، از میان گواهانى که [به عدالت آنان‏] رضایت دارید [گواه بگیرید]، تا [اگر] یکى از آن دو [زن‏] فراموش کرد، [زنِ‏] دیگر، وى را یادآورى کند. و چون گواهان احضار شوند، نباید خوددارى ورزند. و از نوشتنِ [بدهى‏] چه خرد باشد یا بزرگ، ملول نشوید، تا سررسیدش [فرا رسد]. این [نوشتنِ‏] شما، نزد خدا عادلانه‏تر، و براى شهادت استوارتر، و براى اینکه دچار شک نشوید [به احتیاط] نزدیکتر است، مگر آنکه داد و ستدى نقدى باشد که آن را میان خود [دست به دست‏] برگزار مى‏کنید در این صورت، بر شما گناهى نیست که آن را ننویسید. و [در هر حال‏] هر گاه داد و ستد کردید گواه بگیرید. و هیچ نویسنده و گواهى نباید زیان ببیند، و اگر چنین کنید، از نافرمانى شما خواهد بود. و از خدا پروا کنید، و خدا [بدین گونه‏] به شما آموزش مى‏دهد، و خدا به هر چیزى داناست.
در آیات قبل، مومنان تشویق به انفاق، منع از ربا، ترغیب به امهال به بدهکاران، و در این آیه ادامه مسائل مالی بیان شده است.
محل استشهاد این آیه (تَدَایَنتُم بِدَیْنٍ) و (وَلاَ یَبْخَسْ) و (وَلاَ یُضَآرَّ) و .. می‌باشد.
آیه283: وَاِن کُنتُمْ عَلَی سَفَرٍ وَلَمْ تَجِدُواْ کَاتِبًا فَرِهَانٌ مَّقْبُوضَهٌ فَاِنْ اَمِنَ بَعْضُکُم بَعْضًا فَلْیُوَدِّ الَّذِی اوْتُمِنَ اَمَانَتَهُ وَلْیَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ تَکْتُمُواْ الشَّهَادَهَ وَمَن یَکْتُمْهَا فَاِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ.
و اگر در سفر بودید و نویسنده‏اى نیافتید وثیقه‏اى بگیرید و اگر برخى از شما برخى دیگر را امین دانست، پس آن کس که امین شمرده شده، باید سپرده وى را بازپس دهد و باید از خداوند که پروردگار اوست، پروا کند. و شهادت را کتمان مکنید، و هر که آن را کتمان کند قلبش گناهکار است، و خداوند به آنچه انجام مى‏دهید داناست.
کتابت و شهادت در داد‌و‌ستد همراه دین مدت‌دار(فَرهانٌ مَقبُوضَه)، از اشارات این آیه است.
آیه تداین85: آیه 282 سوره بقره که بلند ترین آیه قرآن است به آیه تداین، مداینه، دین و یا وام نامیده شده است. در این آیه خداوند به تشریع مقررات دین پرداخته است، و تنظیم سند برای دین مدت دار را برای طرفین واجب نموده است. در مجموع 20 حکم از احکام اساسی قرض و رهن و غیره را در این آیه بیان کرده است. شیخ محمد عبده می گوید: باید کاتبی برای ثبت دیون باشد که در کتابت عادل باشد و رعایت برابری میان متعاملین را بنماید و نسبت به کسی تمایل بیشتری نداشته باشد تا برای او حق بیشتری ایجاد کند و در نتیجه به دیگری زیان رساند.
گفتار دوم: توزیع86
توزیع کلمه ای عربی به معنی تقسیم و پخش کردن است87.
توزیع تخصیص منابع و مواهب خداوندی و هرگونه تولید و نمو ناشی از آن در جامعه است.
اساسی‌ترین وجه تمایز نظام‌های اقتصادی (سوسیالیزم، کاپیتالیزم و اسلام) به مسئله توزیع بر می‌گردد به گونه‌ای که هر یک از این سه مکتب مدعی داشتن عادلانه‌ترین نظام توزیع‌اند. بسیاری از برنامه‌ها و سیاست‌گذاریهای اقتصادی در اسلام (مانند: خمس، زکات، انفاق‌های واجب، وقف، هبه و..) و آموزه‌هایی چون ایثار، انصاف، دگر‌دوستی و مواسات، ساز و کارهای توزیعی ثروت هستند که در راستای رسیدن به عدالت اقتصادی اجتماعی و کاهش فقر و ثروت طراحی شده‌اند88.
1. ربا89
“رَبَا” یعنی بر بلندی آمد، بلند گردید90.
ربا در لغت به معنای فزونی و افزایش است و در اصطلاح فقهی نوعی اضافه و افزایش است که با شرایطی خاص یک طرف قرارداد از دیگری دریافت می‌دارد91.
ربا از ماده ربوه بمعنی علو و ارتفاع می‌باشد. زیرا مال مرابی و رباخوار، بدلایلی غیرموجه بر اموال دیگری سلطه پیدا می‌کند. ربا در نظر شرع مبین اسلام حرام و از نظر عقل باطل و از حیث اقتصادی نیز ممحوق و رفتنی است. حرمت شرعی آن بدلایل کتاب، سنت، عقل و اجماع است. آیات مربوط به ربا به مقابله جدی و جذری با ربا برآمده است92.
قرآن مجید تحریم ربا را در چهار مرحله مختلف انجام داده است:
1)آیه 39 سوره روم به‌صورت یک پند اخلاقی 2)آیه 161 سوره نساء به‌صورت تقبیح رباخواری
3)تحریم نهایی رباخواری در آیه 130 سوره آل‌عمران 4)در مرحله چهارم، با یک فرمان اکید الهی در آیات 278 و 279 سوره بقره حرمت ربا در زمره قوانین ابدی و جهانی وارد شد93.
آیه275: : الَّذِینَ یَاْکُلُونَ الرِّبَا لاَ یَقُومُونَ اِلاَّ کَمَا یَقُومُ الَّذِی یَتَخَبَّطُهُ الشَّیْطَانُ مِنَ الْمَسِّ ذَلِکَ بِاَنَّهُمْ قَالُواْ اِنَّمَا الْبَیْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَاَحَلَّ اللّهُ الْبَیْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا فَمَن جَاءهُ مَوْعِظَهٌ مِّن رَّبِّهِ فَانتَهَیَ فَلَهُ مَا سَلَفَ وَاَمْرُهُ اِلَی اللّهِ وَمَنْ عَادَ فَاُوْلَئِکَ اَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ.
کسانى که ربا مى‏خورند، [از گور] برنمى‏خیزند مگر مانند برخاستنِ کسى که شیطان بر اثر تماس، آشفته‏سَرَش کرده است. این بدان سبب است که آنان گفتند: “داد و ستد صرفاً مانند رباست.” و حال آنکه خدا داد و ستد را حلال، و ربا را حرام گردانیده است. پس، هر کس، اندرزى از جانب پروردگارش بدو رسید، و [از رباخوارى‏] باز ایستاد، آنچه گذشته، از آنِ اوست، و کارش به خدا واگذار مى‏شود، و کسانى که [به رباخوارى‏] باز گردند، آنان اهل آتش‌اند و در آن ماندگار خواهند بود.
این آیه به تحریم ربا، مقابله ربا و انفاق، تماس با شیطان توسط رباخوار اشاره دارد.
آیه276: : یَمْحَقُ اللّهُ الْرِّبَا وَیُرْبِی الصَّدَقَاتِ وَاللّهُ لاَ یُحِبُّ کُلَّ کَفَّارٍ اَثِیمٍ.
خدا از [برکتِ‏] ربا مى‏کاهد، و بر صدقات مى‏افزاید، و خداوند هیچ ناسپاسِ گناهکارى را دوست نمى‏دارد.
سنّت قطعی خداوند نابودی تدریجی ربا و افزایش آثار مفید صدقه در دنیا و آخرت است.
آیه278: یَا اَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِیَ مِنَ الرِّبَا اِن کُنتُم مُّوْمِنِینَ.
اى کسانى که ایمان آورده‏اید، از خدا پروا کنید و اگر مؤمنید، آنچه از ربا باقى مانده است واگذارید.
این آیه به رها نمودن ربا اشاره دارد.
آیه279: فَاِن لَّمْ تَفْعَلُواْ فَاْذَنُواْ بِحَرْبٍ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَاِن تُبْتُمْ فَلَکُمْ رُوُوسُ اَمْوَالِکُمْ لاَ تَظْلِمُونَ وَلاَ تُظْلَمُونَ.
و اگر [چنین‏] نکردید، بدانید به جنگ با خدا و فرستاده وى، برخاسته‏اید و اگر توبه کنید، سرمایه‏هاى شما از خودتان است. نه ستم مى‏کنید و نه ستم مى‏بینید.
اصرار به رباخواری به عنوان اعلان جنگ با خدا و در ادامه آیه تأیید مالکیت فردی.
آیه280: وَاِن کَانَ ذُو عُسْرَهٍ فَنَظِرَهٌ اِلَی مَیْسَرَهٍ وَاَن تَصَدَّقُواْ خَیْرٌ لَّکُمْ اِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ.
و اگر [بدهکارتان‏] تنگدست باشد، پس تا [هنگام‏] گشایش، مهلتى [به او دهید] و [اگر به راستى قدرت پرداخت ندارد،] بخشیدن آن براى شما بهتر است- اگر بدانید.
وظیفه وامدار و بستانکار و مهلت به بدهکار.
آیه281: وَاتَّقُواْ یَوْمًا تُرْجَعُونَ فِیهِ اِلَی اللّهِ ثُمَّ تُوَفَّی کُلُّ نَفْسٍ مَّا کَسَبَتْ وَهُمْ لاَ یُظْلَمُونَ.
و بترسید از روزى که در آن، به سوى خدا بازگردانده مى‏شوید، سپس به هر کسى [پاداشِ‏] آنچه به دست آورده، تمام داده شود و آنان مورد ستم قرار نمى‏گیرند.
این آیه هشداری است به رباخواران.
سنت نبوی نیز یک درهم ربا را بالاتر از هفتاد مرتبه زنای محصنه می‌شمارد. بدون آنکه هیچ ‌گونه مبالغه و اغراق و مجازی در بین باشد. زیرا زانی، بذات محرم و به‌واسطه زنا هیچگاه موجب بروز کفر و طبعات متعدد و جنگ و نزاع اجتماعی و انقلابات و بحرانها نمی‌گردد. قرآن ربا را ظلم دانسته و نتیجه و عاقبت امر آن‌را با آتش و عذاب الهی همراه دانسته است.
ربا نزد عقل هم باطل است. چون اجحاف و تعدی است و تمامی عقلای عالم از مؤمن تا ملحد تصریح در حرمت و بطلان آن داشته‌اند. از حیث اقتصادی نیز ربا ممحوق است و رفتنی چون موجب ترک تجارت و

مطلب مشابه :  منبع تحقیق با موضوع of، respondents، level.، (۴.۲)

Author: admin3

دیدگاهتان را بنویسید