منابع پایان نامه ارشد درمورد بهبود عملکرد، گروه کنترل، استاندارد

کلستریدیوم پرفرنژنس جلوگیری نمایند (جیبسون و رابرفروید، 1995). پریبیوتیکها به دلیل تحریک تولید بیفیدوباکترها به فاکتورهای بیفیدوژنیک موسوم اند.
فروکتوالیگوساکارید، گلوکوالیگوساکارید، گالاکتوالیگوساکارید، زایلوالیگوساکارید، مالتوالیگوساکارید، مانان الیگوساکارید، لاکتولوز و رافینوز از جمله محصولاتی هستند که به عنوان پریبیوتیک شناخته میشوند (جیبسون و رابرفروید، 1995). استفاده از این الیگوساکاریدها به عنوان پریبیوتیک میتواند منجر به تولید اسید لاکتیک در روده، افزایش در تولید اسیدهای چرب کوتاه زنجیر و کاهش pH روده بزرگ گشته و در نتیجه آن یک پتانسیل خوراک افزوده برای کمک به تغییر و بهبود میکروفلورای رودهای طیور حاصل میشود (چانگ و دای، 2004). اینولین سبب کاهش جمعیت اشرشیاکلی، گونههای سالمونلا و کمپیلوباکتر در روده کور گشته و سبب افزایش بیفیدوباکترها میشوند (یوس ریزال و چن، 2003). همچنین گزارش شده است که اینولین غلظت لاکتات ژوژنوم و بوتیرات سکوم جوجههای گوشتی را افزایش میدهد (رحمان و همکاران، 2006).
یک پریبیوتیک ایده ال بایستی از هضم و جذب در دستگاه گوارش در امان بماند، میکروفلورای روده و فعالیت آنها را درجهت سودمندی میزبان تغییر داده و قادر به افزایش سیستم دفاعی میزبان باشد (سیمی رینگ و بلوت، 2001).
2-2-1- اثر پریبیوتیک بر عملکرد جوجههای گوشتی
مطالعات مختلفی اثرات الیگوساکاریدها را بر رشد جوجههای گوشتی مورد مطالعه قرار داده است و اکثر این مطالعات گزارش کردند که افزودن پریبیوتیکها به جیره جوجههای گوشتی میتواند سبب بهبود عملکرد آنها از طریق بهبود میکروفلورای دستگاه گوارش شوند (پلیکانو و همکاران، 2004؛ ژان و همکاران، 2003). آمرمن و همکاران (1989) گزارش نمودند که افزودن 75/3 گرم در کیلوگرم فروکتان الیگوساکارید در جیره جوجههای گوشتی سبب افزایش وزن آنها گردید. همچنین سیمس و همکاران (2004) با تغذیه 1 گرم در کیلوگرم مانان الیگوساکارید به بوقلمونها افزایش وزن آنها در سن 18 هفتگی را مشاهده نمودند. هر چند که این تفاوت در 6 و 12 هفتگی معنیدار نبود. مطالعاتی نیز نشان داده است که استفاده از پریبیوتیکها هرچند سبب افزایش وزن جوجههای گوشتی تا سن 21 روزگی گردیده است ولی این افزایش وزن در سن 42 روزگی مشاهده نگردید (پلیکانو و همکاران، 2004). مطالعاتی نیز وجود دارد که بیان کرده، کاربرد پریبیوتیکها در جیره تاثیری بر فاکتورهای عملکردی ندارد (بیگس و همکاران، 2007). رحمان و همکاران (2007) با کاربرد اینولین در جیره اثر معنیداری بر وزن مشاهده نکردند. پریبیوتیکها به ویژه در شرایط محیطی ضعیف اثرات مثبت خود را القا می نمایند. این محققین بیان داشتند که عدم تاثیر پریبیوتیکها بر وزن احتمالا به دلیل پرورش حیوانات در شرایط استاندارد است. هانگ و همکاران (2005) در آزمایشی که سطوح صفر، 50، 100 و 150میلیگرم در کیلوگرم چیتوزان الیگوساکارید را بر عملکرد جوجههای گوشتی مورد بررسی قرار دادند، متوجه شدند که استفاده از سطح 100 میلیگرم در کیلوگرم این پریبیوتیک، باعث افزایش معنیدار وزن بدن در مقایسه با سایرسطوح و تیمار شاهد گردید. مصرف خوراک نیز گرچه در طی دوره پرورشی معنیدار نبود ولی مصرف خوراک تیمار دریافت کننده 150 میلی گرم الیگوچیتوزان نسبت به سایر سطوح، به طور عددی پایینتر بود. استفاده از سطوح 100 و 150 میلیگرم در کیلوگرم چیتوزان الیگوساکارید، بهبود نسبی ضریب تبدیل را در برداشت هر چند که این بهبود به لحاظ آماری معنیدار نبود. به درستی مشخص نشده است که مانان الیگوساکاریدها از چه طریقی اثرات مثبت خود بر جذب مواد مغذی و بهبود عملکرد را ایفا مینمایند، اما این احتمال میرود که اثرات آنها مربوط به بهبود خصوصیات پوششی روده، تحریک فعالیت آنزیمهای هضمی و کاهش رقابت بین میزبان و پاتوژنهای روده باشد (فرکت و همکاران، 2002؛ ایجی و همکاران، 2001). مکمل سازی جیرههای غذایی طیور با مانان الیگوساکاریدها به سبب صرفه جویی در مواد مغذی و افزایش به کارگیری مواد مغذی در مجرای معدهای-رودهای باعث بهبود وزن بدن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل میگردد (پارکس و همکاران، 2001). در مطالعه جاسکیویکز و همکاران (2006) استفاده از سطوح 5/0 تا 2 درصد فروکتان الیگوساکارید، نتوانست اثر معنی داری بر وزن بدن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل بوقلمونها ایجاد نماید. در این تحقیق فعالیت آنزیمهای هضمی از قبیل بتاگلوکوزیداز و بتا گلوکورونیداز نیز تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفتند. فرکت (2002) بیان نمود که استفاده از مانان الیگوساکاریدها ضریب تبدیل جوجههای گوشتی را بهبود میدهد. این محقق بیان نمود که بهبود ضریب تبدیل به هنگام استفاده از این پروبیوتیکها در جیره، با بلوک کردن مکانهای اتصال باکتریهای پاتوژن در مخاط روده باریک، میزان صدمه به روده را کاهش میدهد و در نتیجه میزان سرعت جایگزینی سلولی روده کاهش و قابلیت استفاده از مواد مغذی، و ضریب تبدیل غذایی بهبود مییابد. چندین محقق نیز گزارش کردند که استفاده از مکمل پریبیوتیک باعث افزایش وزن جوجههای گوشتی از طریق بهبود میکروفلورای دستگاه گوارش شده است (ژان و همکاران، 2003؛ اسپرینگ و همکاران، 2000).
2-2-2- اثر پریبیوتیکها بر قابلیت هضم و جذب مواد مغذی
نشان داده شده است که تغذیه الیگوساکاریدها به جوجههای گوشتی فعالیت آنزیمهای بتاگلوکوزیداز، آلفاگالاکتوزیداز، مالتاز آمینوپپتیداز و آلکالین فسفاتاز در آنها را افزایش میدهد که این امر منجر به افزایش قابلیت هضم و جذب مواد مغذی در نتیجه مصرف پریبیوتیکها بیان شده است (آیجی و همکاران، 2001؛ زدانکزیک و همکاران، 2007). الیگو چیتوزانها ترشحات آنزیمهای هضمی از معده، پانکراس و موکوس رودهای را تحریک کرده در نتیجه سبب بهبود هضم و جذب مواد مغذی میگردد (هانگ و همکاران، 2005). کاربرد پریبیوتیکها سبب افزایش قابلیت هضم ایلئومی مواد مغذی میشوند. قابلیت هضم ماده خشک و انرژی در جوجههایی که چیتوزان الیگوساکارید10 دریافت کرده بودند بهبود یافت. قابلیت هضم کلسیم و فسفر نیز با افزایش چیتوزان الیگوساکارید از صفر تا 100 میلیگرم در کیلوگرم افزایش یافت، هرچند که افزایش بیش از 100 میلیگرم، بهبود فسفر را در پی داشت ولی قابلیت هضم کلسیم را کاهش داد. قابلیت هضم پروتئین خام و همه اسیدهای آمینه (به جزآلانین) با تغذیه این الیگوساکارید در مقایسه با گروه کنترل به طور معنیداری بهبود یافت (هانگ و همکاران، 2005). افزایش قابلیت هضم ایلئومی در نتیجه کاربرد چیتوزان الیگوساکارید از یک طرف ممکن است به دلیل کاهش تعداد باکتریهای پاتوژنی چون اشرشیاکلی و سالمونلا تیفی موریوم (چایت و همکاران، 1994؛ لمیکس و همکاران، 2003؛ وانگ و همکاران، 2003) و افزایش جمعیت باکتریهای مفید چون لاکتوباسیلوسها (اولی و همکاران، 1998) و از طرف دیگر ممکن است به دلیل تحریک ترشح آنزیمهای معده، پانکراس و روده کوچک باشد (هو وگائو، 2001). قابلیت هضم ایزولوسین، لیزین، متیونین و والین با تغذیه مانان الیگوساکارید به خروسهای سکوم برداری شده بهبود یافت، اگرچه تغذیه اینولین به خروسهایی که سکوم آنها برداشته نشده بود قابلیت هضم متیونین را کاهش داد (بیگس و پارسونز، 2007). افزودن فروکتوالیگوساکاریدها در جیره غذایی موشها، به دلیل اثر هیدرولیز آنزیمی توسط لاکتوباسیلها بر ترکیباتی که با این مواد معدنی کلیت تشکیل میدهند یا به دلیل ویژگی کاهندگی pHدر کولون، جذب رودهای کلسیم، منیزیم، فسفر و آهن را افزایش میدهد (اوتا و همکاران، 1994). مکانیسم دقیقی که پریبیوتیک ها باعث بهبود عملکرد جوجههای گوشتی میشوند به درستی مشخص نیست ولی احتمال دارد که به واسطه بهبود خصوصیات پوششی روده و یا تحریک فعالیت آنزیمهای هضمی باشد (فرکت و همکاران، 2002؛ ایجی و همکاران، 2001). همچنین این مواد به واسطه کاهش رقابت بین میزبان و پاتوژنهای روده باعث میشوند مواد مغذی به صورت مؤثر به مصرف حیوان برسد (استنلی و همکاران، 2000). استفاده از پریبیوتیکها در جیره جوجههای گوشتی باعث بهبود فعالیت آنزیمهای دستگاه گوارشی شده، در نتیجه استفاده از مواد مغذی در جیره را بهبود میبخشد. مکمل سازی 2 یا 4 گرم در کیلوگرم از فروکتوالیگوساکاریدها در جیره به طور معنیداری فعالیت آنزیم آمیلاز بعد از 49 روزگی را در مقایسه با تیمار شاهد بهبود داد. همچنین مکمل سازی 4 گرم از این ماده در جیره علاوه بر آمیلاز، فعالیت پروتئازها را نیز افزایش داد، اما فعالیت آنزیمهای پروتئولیتیک تحت تأثیر قرار نگرفتند. نتایج استفاده از فروکتوالیگوساکاریدها در جیره جوجههای گوشتی گواه از بهبود فعالیت آنزیمهای گوارشی در مقایسه با گروه شاهد گردید (ژان و همکاران، 2003). استفاده از این پریبیوتیکها جمعیت بیفیدوباکترها و لاکتوباسیلها را در روده کوچک افزایش، و جمعیت اشرشیاکلی و سالمونلا را کاهش میدهد. به نظر میرسد تغییر در میکروفلورای روده دلیل افزایش فعالیت آنزیمهای روده باشد. کلنیهای بیفیدوباکتر و لاکتوباسیلوس در روده، تولید آنزیمهای هضمی را تحریک مینماید (سایس سونز، 1989). هر چند که اشرشیاکلی موجود در روده، موکوس ویلیها و میکروویلیهای روده را تخریب کرده بنابراین ترشح آنزیمهای هضمی را مهار مینماید (گائو، 1998). در ضمن اشرشیاکلی میتواند ترشح آنزیمهای پروتئولیتیک را که روی مواد غذایی خاصی فعالیت مینمایند تحریک کرده، بنابراین تجزیه آنزیمهای هضمی را سرعت میبخشد (کانوی، 1994).
2-2-3- اثر پریبیوتیکها بر جمعیت میکروبی روده
در ماکیان جایگاه اصلی فعالیت باکتریها در چینهدان و روده کور میباشد (فولر، 1989؛ گانگ و همکاران، 2002؛ لیو و همکاران، 2003). جابجایی و چرخش آهسته محتویات روده کور (یک تا دو بار در روز)، رشد باکتریها را تسهیل نموده و باعث افزایش تنوع و تعداد آنها میگردد (آپاجلتی و همکاران، 2004). لاکتو باسیلها و بیفیدوباکترها دو گونه از مهمترین باکتریهای مفید دستگاه گوارش طیور بوده، که به سبب افزایش سنتز و ترشح موسین در دستگاه گوارش، تقویت سیستم ایمنی را در پی دارند (بارهو و همکاران، 2007). هر چند که نتایج گوناگونی با کاربرد پریبیوتیکها در جمعیت میکروبی دستگاه گوارش مشاهده شده است ولی اکثر نتایج حاکی از افزایش تعداد لاکتوباسیلها و بیفیدوباکترها بوده است به طوری که فرناندز و همکاران (2002) و دنیو و همکاران (2005) افزایش در تعداد آنها را با کاربرد مانان الیگوساکاریدها مشاهده نمودند. هر چند که سیمز و همکاران (2004) فقط افزایش در جمعیت بیفیدوباکترها را با تغذیه مانان الیگوساکاریدها مشاهده نمودند. در مطالعهای که بر روی بوقلمونها صورت گرفت، کاربرد مانان الیگوساکارید جمعیت هیچکدام از لاکتوباسیل و بیفیدوباکترها را افزایش نداد (فایرچیلد و همکاران، 2001). اثرات متنوع پریبیوتیکها بر جمعیت باکتریهای دستگاه گوارش میتواند به دلایل تفاوت در شرایط آزمایش، فرمولاسیون جیره، فصل سال و وضع سلامتی گله مورد مطالعه باشد (بارهو وهمکاران، 2007). پریبیوتیکها همچنین جمعیت باکتریهای مضری چون سالمونلا و اشرشیاکلی را نیز کاهش دادهاند. اسپرینگ و همکاران (1996) گزارش نمودند که غلظتهای رودهای این دو باکتری مضر با تغذیه مانان الیگوساکارید به طور معنیداری کاهش پیدا کرد، که اشباع گیرندههای دیواره رودهای توسط مانان الیگوساکارید و کاهش چسبندگی این باکتریها به دیواره روده به عنوان مکانیسم عمل آنها بیان شده است. افزودن 4000 میلی گرم در کیلوگرم مانان الیگوساکارید به جیره جوجههای سه روزه که از طریق دهان با سالمونلا تیفیموریوم چالش داده شده بودند، میزان سالمونلا تیفی موریوم مدفوع را به طور معنیداری در مقایسه

مطلب مشابه :  پایان نامه درمورد مورفولوژی، ظرفیت جذب

Author: admin3

دیدگاهتان را بنویسید