منابع تحقیق با موضوع شورای امنیت، سازمان ملل، سازمان ملل متحد، مجمع عمومی

دانلود پایان نامه

قدرت های صاحب حق وتو از قدرت خود سوءاستفاده می کنند وعدالت را قربانی مطامع سیاسی خود می نمایند نباید انتظاری از کشورهای دیگری مثل عربستان داشته باشیم که به حقوق بین الملل احترام بگذارد و آن را رعایت نماید.پس در مغایرت رفتار شورای همکاری خلیج با منشور ملل شکی نیست .اکنون باید بررسی کنیم که آیا اعمال تحریم های اقتصادی همان توسل به زور است یاخیر؟ نیازی به مجوز شورای امنیت دارد ؟
منشور سازمان ملل متحد در تاریخ 26 ژوئن 1945 در سانفرانسیسکوو در پایان کنفرانس ملل متحد درباره تشکیل یک سازمان بین المللی به امضاء رسید ودر 24 اکتبر همان سال لازم الاجرا گردید.در آن سالها هنوز خاکستر دو جنگ جهانی سرد نشده بود وفضای حاکم بر مذاکرات تحت تاثیر این فضا واصطلاحات دوست ودشمن قرار داشت.واز این رو برآن بودند که جامعه جهانی را ازبلایا ومصائب جنگ بدور نگه دارند.در این راستا از ایجاد شرایط لازم برای اجرای عدالت و احترام به حقوق بین الملل سخن می گفتند. برای رسیدن به این اهداف معتقد بودند که کشور ها بایستی با تساهل و مدارا کردن و زیستن در حال صلح با یکدیگر و روحیه حسن همجواری به حفظ صلح وامنیت جهانی می توانند دست یابند و از توسل به زور خود داری نمایند.لذا تدوین منشور ملل متحد در فضایی که توسل به زور در اشکال مختلف منع می شد پا به عرصه وجود نهاد.
سازمان ملل متحد در فصل هشتم (ماده 52) منشور ، قراردادهای منطقه ای را مشروط به انجام امور مربوط که در راستای حفظ صلح وامنیت بین المللی بوده و مغایر با اصول و مقاصد سازمان ملل نباشد، به رسمیت می شناسد.و دربند 2و3 این ماده حل وفصل مسالمت آمیز اختلافات محلی وبین المللی را توصیه می نماید.ودر ادامه نحوه عمل این قرار دادهارا در ماده 53 منشور چنین تبین می کند.” شورای امنیت در موارد مقتضی از چنین قراردادها یا نهادهای منطقه ای برای عملیات اجرایی تحت اختیار خود استفاده خواهد کرد. ولی هیچ گونه عملیات اجرایی به موجب قرارداد های منطقه ای یا توسط موسسات منطقه ای بدون اجازه شورای امنیت صورت نخواهد گرفت …”
پس باستناد این ماده قانونی هر گونه عملیات اجرایی علیه ثالث بدون مجوز شورای امنیت بر خلاف منشور ملل متحد می باشد. ولی از سوی دیگر می بینیم که سازمان های منطقه ای وفرا منطقه ای اعمال یک جانبه تحریم ها را اجرا و معتقدند که همسو با حقوق بین الملل دست به این اقدامات زده اند. جا دارد بررسی شودکه چرا با وجود صراحت قانونی در این موردچرا شاهد اقدامات یک جانبه ومتعدد از سوی سازمان های منطقه ای در اجرای تحریم های گوناگون در عرصه بین المللی هستیم.پس مستند قانونی آنها چیست ؟ و یا چه تفسیری از ماده 53 منشور ملل متحد دارند.؟آیا وضع تحریم توسل به زور محسوب می شود یاخیر؟
اگر اعمال تحریم های اقتصادی را توسل به زور ندانیم پس مشمول ماده 53 منشور نبوده و نیازی به اخذ مجوز از شورای امنیت ندارد. به‌عبارت دیگر، ازاین نظر در صورتی که تحریم‌ها به تنهایی اعمال شوند و همراه با توسل به زور نباشند، ممنوع نیستند و سازمان‌های بین‌المللی اختیار وضع و اجرای آنها را دارند. بر اساس این استدلال، وضع تحریم، اقدامی شبیه به قطع روابط سیاسی و دیپلماتیک است و اعمال یا عدم اعمال آن جزو اختیارات حاکمیتی دولت‌هاست و اعمال چنین اختیاری هیچ گاه از دولت‌ها سلب نشده است.
اما فصل هفتم منشور ملل متحد وضع تحریم را جز اختیارات انحصاری شورای امنیت دانسته و آن را هم ردیف سایر اقدامات شورای امنیت احصاء نموده است لذا هرگاه استفاده از نیروی نظامی بدون مجوز شورای امنیت را برای سازمانهای منطقه ای قابل قبول بدانیم در آن صورت اجرای تحریم اقتصادی را می شود بدون مجوز شورای امنیت نیز قانونی دانست. اما منشور تفویض اختیارات اجرایی شورای امنیت را بدون مجوز آن شورا به رسمیت نمی شناسد و قانونی نمی داند.اما درخصوص اینکه تحریم اقتصادی را به سطح قطع روابط دیپلماتیک تنزل دهیم و آن را بعنوان حق حاکمیتی دولت ها بدانیم در آن صورت ما فلسفه وجودی سازمان ملل را که در بخشی خودداری دولت ها از اجرای خود سرانه توسل به زور لازم و ضروری دانسته سوال زیر سوال خواهیم برد و بجای یک سازمان بین المللی برای تامین وحفظ صلح ، سازمان های متکثر و متعددی خواهیم داشت که می توانند حتی در تعارض بایکدیگر هم باشند و احکام اجرایی مغایرهم صادر نمایند و بجای یک نظام امنیتی نظام های امنیتی گوناگونی خواهیم داشت.که اولین قربانی چنین تفسیرو برداشتی از توسل به زور، صلح جهانی خواهدبود.
مساله مهم و قابل توجه در این خصوص ، تاکید منشور به محوریت شورای امنیت در اجرای اقدامات تنبیهی و اعمال مجازات علیه کشورهای ناقض حقوق بین الملل و خاطی است.در فصل هفتم منشور و درمواردی که تهدید علیه صلح ،نقض صلح و اعمال تجاوز وجود داشته باشد، منشور تنها شورای امنیت را صالح می داند. ماده 39 منشورتصریح می دارد که:” شورای امنیت وجود هرگونه تهدید علیه صلح ،نقض صلح،یا عمل تجاوز را احراز و توصیه هایی خواهد نمودیا تصمیم خواهد گرفت که برای حفظ صلح یا اعاده صلح وامنیت بین المللی به چه اقداماتی بر طبق مواد 41و 42 باید مبادرت شود.”
پس انحصار استفاده از زور در سازمان ملل متحد در اختیار شورای امنیت است. بر این اساس، حتی سایر ارکان سازمان ملل متحد نیز حق توسل به زور یا اتخاذ اقدامات قاهرانه علیه دولت‌ها را ندارند، چه رسد به اینکه سایر سازمان‌ها و ترتیبات منطقه‌ای چنین کاری را انجام دهند.لذا
با عنایت به موارد فوق تصمیمات سازمان های منطقه ای در اعمال یک جانبه تحریم ها بدون مجوز شورای امنیت از نظر حقوق بین الملل غیر قانونی است.
موضوع تحریم های اتحادیه اروپا علیه روسیه ازیک منظر قانونی دیگر نیز قابل طرح و بررسی است.چنانچه در صدر بحث عنوان کردیم یکی از معضلات اساسی سازمان ملل متحد در اجرای عدالت وجود حق وتواست و روسیه نیز یکی از پنج کشوری است که دارای حق وتومی باشد و جالب اینکه بدانیم بیشترین تعداد اعمال وتو در شورای امنیت از سوی روسیه صورت گرفته است در بحران اکراین نیز که امریکا و بریتانیا پیش نویس غیر قانونی دانستن الحاق کریمه به خاک روسیه را به شورای امنیت ارائه دادند آن کشور پیش نویس شورای امنیت را وتو کرد. درمواردی که امکان صدور مجوز شورای امنیت بخاطر حق وتو مقدور نباشد آیا می توان یک جانبه نسبت به اعمال تحریم ها اقدام نمود؟در این مورد نیز قوانین بین المللی اجازه اقدام یک جانبه برای اعمال مجازات و تحریم به کشورها و سازمان های منطقه ای و فرا منطقه ای نداده است .اما راهکار قانونی قطعنامه 377 برای چنین موارد پیش بینی و بارها نیز بدان عمل شده است.
«قطعنامه 377 مجمع عمومی سازمان ملل متحد معروف به قطعنامه اتحاد برای صلح در اکتبر ۱۹۵۰ به عنوان راهکاری برای خنثی نمودن وتو و مخالفت‌های مکررشوروی با اجرای اقدامات شورای امنیت در جریان بحران کره به مجمع عمومی ارائه گردید، در مواردیکه شورای امنیت  به علت وتوی یکی از اعضای دائم خود نتواند به هنگام تهدید علیه صلح، نقض صلح و یا عمل تجاوز اقدام مناسبی انجام دهد، وظیفه حفظ صلح و امنیت بین‌المللی به عهده مجمع عمومی سازمان ملل  گذاشته می‌شود. در این حالت مجمع عمومی فوراً به موضوع رسیدگی می‌کند و حتی می‌تواند راهکارهایی را که به نظر ضروری می‌رسد همانند کاربرد نیروی نظامی، به دولت یا دولت‌های مربوط برای بازگرداندن صلح و امنیت بین‌المللی توصیه نماید این قطعنامه بر اساس پیشنهاد ایالات متحده امریکا و با موافقت اولیه ۷ عضو دیگر شورای امنیت( کاناد،فرانسه،ترکیه،فیلیپین،انگلستان ، اروگوئه و ایالات متحده امریکا ) به مجمع عمومی سازمان ملل جهت بررسی و تصویب ارائه شد. سرانجام بعد از ۱۴ روز بحث و تبادل نظر در مجمع عمومی با ۵۲ رأی موافق، ۵ رأی مخالف ( چکسلواکی، لهستان،جمهوری های سوسیالیستی اکراین،بلاروس و شوروی ) و دو رای ممتنع هند و آرژانتین در 30 نوامبر 1950 تصویب شد.
به منظور سهولت و فوریت اقدامات مجمع عمومی در مواردی که شورای امنیت قادر به انجام وظایف خود نیست در قطعنامه اتحاد برای صلح حالت تشکیل اجلاس فوق‌العاده فوری برای مجمع پیش‌بینی شده‌است. دبیر کل سازمان ملل موظف است بنا به درخواست اعضای شورای امنیت (۹ رأی موافق، بدون حق وتو) و یا تقاضای اکثریت اعضای سازمان ملل، ظرف ۲۴ ساعت مقدمات تشکیل جلسه اضطراری را فراهم نماید تا مجمع بتواند تصمیمات لازم را اتخاذ نماید. اولین اجلاس فوق‌العاده فوری مجمع در قضیه بحران کانل سوئز در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۶ تشکیل گردید. در این اجلاس مجمع عمومی به جای شورای امنیت که بر اثر وتوهای پی در پی بریتانیا ، شوروی سابق و همراهی اسرائیل از انجام وظایف خود ناتوان شده بود، با تصویب قطعنامه ۱۰۰۱ به طرفین متخاصم دستور آتش بس داد و نیروهای امداد سازمان ملل را بمنظور ایجاد امنیت و نظارت بر آتش‌بس در مصر ایجاد کرد . تاکنون ۱۰ بار از راهکار قطعنامه اتحاد برای صلح و تشکیل اجلاس فوق‌العاده فوری مجمع عمومی استفاده شده‌است.»217
همچنین اگر به رویه مجمع عمومی سازمان ملل متحد و عملکرد آن در قبال تحریم های یک جانبه نگاه کنیم ، مجمع به کرات اعمال تحریم های اقتصادی و مداخله در امور داخلی کشورها را طی قطعنامه های متعددی محکوم کرده است.از جمله قطعنامه‌های 2131 (1965)،2625 (1970)، 198/58 (2003) و183/62 (2007)218.

مطلب مشابه :  تحقیق رایگان درموردآزمون فریدمن، امام رضا (ع)، پیام کوتاه

بخش سوم )سازمان ملل متحد ولزوم همکاری های بین المللی
در طول تاریخ و از ابتدای شکل گیری جوامع متمدن تا به امروز انسانها برای همکاری و زیست مسالمت آمیز و یا وحدت به اشکال گوناگون از سازمانهای منطقه ای و بین المللی استفاده کرده اند. و این بهره مندی پس از ظهور پدیده دولت و ملت بیشتر نمود پیدا کرد.در ابتدا این همکاری ها بیشتر در مسائل فنی و خاص بود و باگسترش تجارت و دریانوردی و همچنین انقلاب صنعتی در اروپا که از یک سو مستلزم تامین مواد اولیه برای کارخانجات از سایر نقاط جهان بود و از سوی دیگر انبوه محصولات صنعتی تولیدی بازار های جدید را می طلبید لزوم ارتباط با کشور های مختلف را برای صاحبان سرمایه و دولت ها گریز ناپذیر می نمود. بروز دو جنگ جهانی در کمتر از سه دهه در قرن بیستم نشان داد که جهان هنوز از امنیت لازم برخوردار نیست وصلح جهانی به طرفه العینی به هم می ریزد.با ظهور اندیشه های اومانیستی ولزوم توجه بیشتر به حقوق بشر در نزد اندیشمندان بیانگر عزم جامعه جهانی برای دستیابی به صلح و امنیت ماندگار بود و در این میان وجود سازمانهای بین المللی قدرتمند را برای نیل به این اهداف متعالی ضروری می نمود. ناکامی جامعه ملل در پیش گیری از آغاز جنگ جهانی دوم، این باور را تقویت کرد که ایجاد یک نظام همکاری بین المللی کارآمد، می تواند در حفظ جهان در برابر جنگ مؤثر باشد. سرانجام در کنفرانسی که در سال 1945 در سانفرانسیسکو برگزار شد، 151 کشور پیش نویس منشور ملل متحد را تدوین کردند و سازمان ملل متحد کار خود را به صورت رسمی از اکتبر 1945 آغاز کرد. سازمان ملل متحد،
نهادی است که در میان نظام های گوناگون اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و حقوقی در ساختار کنونی روابط بین الملل، هماهنگی برقرار می سازد. این سازمان، کانون اصلی گردهم آیی ها و انجام مذاکره درباره صلح و امنیت بین المللی است. نقشی که این سازمان برای حفظ صلح به عهده دارد، به شکل ممانعت یا محدود کردن درگیری ها و در نهایت، استقرار صلح نمودار گشته است. هم اکنون سازمان ملل متحد، سازمانی جهانی است که بر اثر تجربه ها، ابتکارها و گسترش فعالیت هایش، به صورت سازمانی متفاوت با آنچه در کنفرانس سانفرانسیسکو پیش بینی و طراحی شده بود، درآمده است. در فصل اول منشور سازمان ملل متحد مقاصد و اصول به قرار زیر عنوان شده است .219
1- حفظ صلح وامنیت بین المللی و بدین منظور انجام اقدامات جمعی موثر برای جلوگیری وبر طرف کردن تهدیدات بر ضد صلح و فراهم آوردن موجبات حل وفصل اختلافات بین المللی یا وضعیت هایی که ممکن است منجر به نقض صلح گردد، با وسایل مسالمت آمیز و برطبق اصول عدالت و حفظ حقوق ملتها
2-

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه درموردرفاه اجتماعی، جبران خسارت، رقابت در بازار، رفاه اقتصادی

Author: yazoa

دیدگاهتان را بنویسید